Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
167 postów 4448 komentarzy

dywagator

ezaw - What God prescribed. That's the law!

Boska technologia zbawienia

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

W każdym człowieku tkwi potencjał dobra, potencjał człowieczeństwa, boski pierwiastek który chce być odkryty.

Uniwersalne zasady życia albo Fungodele czyli Fundamentalne Cząstki Boga - Boże Drobinki

Życie, jego istota, w swoich podstawach jest bardzo proste, wręcz prymitywne. W życiu wszystko czego nam potrzeba tak naprawdę to umieć dostrzegać te drobinki boże i rozróżniać co jest dobre a co złe. To znaczy mieć zdrowy ogląd sytuacji, właściwy szacunek. I temu zyciu winniśmy szacunek i cześć. Niezależnie od tego kim jesteśmy, każdy z nas powołany jest do miłości. W życiu tak będzie się nam bowiem powodzić na wszelkich poziomach i etapach jak będziemy wypełniać wolę Boga. I nie ma tutaj żadnego kompromisu. Kazdy kompromis bowiem pociąga za sobą trwałe konsekwencje. Czasem te konsekwencje mogą być słabo widoczne, możemy ich niedostrzegać z jakiegoś powodu lub oszukiwać siebie samych, być ślepymi na prawdę. Jednak ten fundament jest nie do ruszenia.

Przestrzeń życiowa,

przestrzeń nieba - przestrzeń piekła

Piekło i niebo to figury stylistyczne odnoszące się stanów duszy. Piekło i niebo to dwa bieguny naszej wewnętrznej egzystencji.

Dlaczego Jezus

Z bardzo prostych racjonalnych powodów. Czy komuś wyda się to sprzecznością, może jacyś ateiści czy racjonaliści chcieliby w tym miejscu wzniecić tumult? Proszę bardzo, lecz to i tak na nic się zda. Bóg jest tutaj niewzruszony, a jego słowo jest ostateczne. To on dzierży władzę niepodzielnie i na wieki. On postawił swoje wieczne granice jakich człowiek nigdy nie przekroczy, a Jezus wyjawił nam jego tajemnice. Możemy próbować te granice zmienić, ale karą za to jest zniszczenie, śmierć, więc na jedno wychodzi. Takie jest prawo i  kto się go trzyma żyć będzie a kto przestępuje prawo ten ponosi karę.

Jeżeli mielibyśmy jeszcze jakiekolwiek wątpliwości co do boskiej natury Jezusa Chrystusa to wystarczy że uświadomimy sobie że Jezus przyniósl nam ostateczną prawdę o nas samych, sens i cel życia o który ludzkość pytała od wieków. Dlatego właśnie Jezus jest mesjaszem. On to objawił nam dobrą nowinę przynosząc ją od samego Ojca. Od tej pory, w nim wszystko stało się jasne, nastała światłość która świeci. Słowo ciałem się stało i zamieszkało między nami. W ten sposób rozpoczął się proces odkupienia ludzkości. Bóg zmazał grzech pierworodny, ucznił to Chrystus oddając swoje życie za nas. Oddając swoje życie za przyszłość ludzkości.

Uszanowanie ofiary

Jezus oddał swoje życie za nasze grzechy, abyśmy mieli życie wieczne. On to uczynił bo tak nas kochał że chciał abyśmy mieli życie wieczne. Niedocenianie tej ofiary jest niczym innym jak ściąganiem na siebie przekleństwa. Tylko głupiec nie korzysta z takiego daru.

Objawienie - programowanie

Jezus przyniósł nam instrukcję obsługi życia i człowieka. Ewangelia uświadamia nam na czym polega sterowanie i daje nam do dyspozycji mechanizmy które pozwalają nawrócić się na właściwą drogę. Złapać wiatr w żagle i obrać właściwy kurs życia. Krzyż to prosty, a zarazem skomplikowany system nawigacji życiowej.

Krzyż 

Siła krzyża tkwii w jego prostocie. Symbolizuje on drogę jaką wyznacza nam Bóg w życiu. Właściwą, jedyną drogę. Pionowa belka wyraża stopień, poziom, głębie naszej egzystencji - oznacza naszą relację z bogiem, jest to nasze miejsce w  życiu wiecznym. Kiedy spoglądamy na wiszącego na krzyżu Jezusa patrzymy na Boga, to jest właśnie perspektywa naszej relacji z Bogiem. W tym prostym geście, czynności przejawia się praktycznie wiara, i jest wypełnieniem tego co sobą symbolizuje. 

Belka pozioma zaś to oś czasu i relacji ze światem, z bliźnimi, to kolejne etapy, rządy, naszej egzystencji.

"Krzyż, który pokazał Światu Bóg jest wzorem równowagi całej natury"

Jak to jest w praktyce

Otóż sprawa jak to przy prymitywnych sprawach jest banalnie prosta. Jeżeli chcemy dobra musimy je dawać, przejawiać, okazywać, pielęgnować. Jeżeli będziemy okazywać zło wtedy zbierzemy zło.

Jakże często w praktyce okazuje się że ludzie nie potrafią kochać, że nie wiedzą czym jest miłość, nie potrafią rozróżniać tej prostej ale i ukrytej rzeczywistości która prowadzi nas do Boga. Zrozumienie ewangelii też nie jest proste. Nad wszystkim zaś góruje prostota i pokora, przykazanie abyśmy miłość mieli. Nie potrzebujemy zadawać żadnych pytań, więcej, nie potrzebujemy nic na ten temat wiedzieć jak tylko to aby być posłusznym woli Boga.

Duchowe konsekwencje

Konsekwencje duchowego postępowania mają bardzo konkretne odbicie w realnym zyciu. Również choroby są w bardziej lub mniej bezpośredni sposób konsekwencją tego jak wypełniamy przykazania boże.

Amen

KOMENTARZE

  • @Autor
    "W każdym człowieku tkwi potencjał dobra, potencjał człowieczeństwa, boski pierwiastek który chce być odkryty."

    Jakbym czytał Wyborczą czy inne zlewaczałe zlewki...

    "Uniwersalne zasady życia albo Fungodele czyli Fundamentalne Cząstki Boga - Boże Drobinki"

    Gnostycy nauczali identycznie :)

    "W życiu tak będzie się nam bowiem powodzić [...] będziemy wypełniać wolę Boga."

    Czysty protestantyzm! :)


    A tak w ogóle, to co to jest "zbawienie"?
  • Omnia nuda
    http://www.youtube.com/watch?v=eaXwRNIh_zk
  • @Naczelny 10:32:04
    Dzięki za komentarz, teraz coraz lepiej widzę swoją krnąbrną duszę i lewackość.

    Bo tekst był wrzucony pierwotnie przeze mnie do działu Nauka. Admin widocznie przeniósł do działu KK i teraz to już nie wiem co z tym zrobić.

    Dobre pytanie, liczyłem że ktoś też mi powie. Ja myślę że zbawienie to jest właśnie dobra nowina, ten miecz który odcina, dzieli. Słowo Boga wcielone które nakazuje nam właśnie czynić dobrze. I zbaw nas ode złego.... albo inaczej skrycie się w ramionach Boga. Trwanie w miłość Boga. Stan łaski. Duch święty.
  • @eugen
    Fundamentalne Cząstki Boga - Boże Drobinki
    Autor, bardzo ważny temat. Podstawa demokracji. Boski schemat jest doskonały. Krzyż, który pokazał Światu Bóg jest wzorem równowagi całej natury i jest zgodne z Twoim twierdzeniem. .. W każdym człowieku tkwi potencjał dobra, potencjał człowieczeństwa, boski pierwiastek który chce być odkryty.
    Krzyż ….Siła krzyża tkwii w jego prostocie. Symbolizuje on drogę jaką wyznacza nam Bóg w życiu. Pionowa belka wyraża stopień, poziom, głębie naszej egzystencji - oznacza naszą relację z bogiem, jest to nasze miejsce w życiu wiecznym. Belka pozioma zaś to oś czasu i relacji ze światem, z bliźnimi, to kolejne etapy, rządy, naszej egzystencji.. Serdecznie Pozdrawiam
  • @goodness 11:33:38
    Tak. Dzięki. Jeżeli pozwolisz to będę może jeszcze zmieniać tekst i dodam też to o czym wspominasz. Boski schemat jest doskonały. Równowaga całej natury. Wszystko zmierza do równowagi. Tylko ta demokracja. Raczej chyba należałoby mówić o teokracji.

    Reszta jest tylko opowieścią historii w której słowo powraca do Boga.
  • A wierzysz, że NAPRAWDĘ
    Jezus Chrystus umarł i zmartwychwstał w ciele?
  • @eugen 11:29:19
    Coś w tym jest. Inaczej zamiast cierpliwej odpowiedzi byłaby toczona piana :)
    Dziękuję, pozdrawiam.
  • @Naczelny 12:49:09
    I te słowa że topór jest już przyłożony do pnia. Ostre ale prawdziwe.
  • @eugen 12:03:29
    Jesteś nie zdecydowany po wielu latach łopatologii politycznej. Tylko ta demokracja. Raczej chyba należałoby mówić o teokracji."?????????????

    Wszystko powraca do Boga. Nie mieszaj polityki z demokracją stworzoną w krystalicznym porządku, teokracja czy inne stwory są zbyt prymitywne.
  • @space 12:43:12
    Tak i został wzięty do nieba.
  • @goodness 14:18:34
    Chyba rozumiem o co ci chodzi. Napisałeś o podstawach, a ja o systemie ludzkim. Słusznie, prawo ziemskie powinno wynikac z fundamentu wiary. Czy się rozumiemy?
  • @eugen
    Piszesz:
    "Możemy próbować te granice zmienić, ale karą za to jest zniszczenie, śmierć, więc na jedno wychodzi. Takie jest prawo i kto się go trzyma żyć będzie a kto przestępuje prawo ten ponosi karę."

    Slowo 'kara' jest ogolnie przyjete, ale bardziej biblijne jest slowo 'gniew' Boga.
    Poniewaz nasze slowo 'kara' wiarze sie ze strachem, a nie z miloscia.
    Gniew Boga, opisany np. w liscie do Rzymian 1:18-32, jest dozwoleniem Boga na to, aby pragnienia naszego serc, ktore zywimy do innych na nas sie spelnily.
    Dlatego, tylko u tych, ktorzy maja zle pragnienia do blizniego gniew-dozwolenie Boze, bedzie sie objawialo negatywnie.
    U tych natomiast, ktorzy dobrze zycza wszystkim, nawet swym wrogom, dozwolenie Boga odczuja jako blogoslawienstwo.

    Bo pragnienia naszego serca sa jak bumerang, wroca do nas.
    To my kreujemy sobie kare, lub nagrode, zbieramy co siejemy, a Pan Bog tylko dozwala.

    Dlatego wlasnie uwazam, ze slowo 'kara' nie jest tak precyzyjne jak slowo 'gniew', jako dozwolenie Boze.
  • @bar-bara 14:55:56
    Dziękuję za sprostowanie. Przepraszam, ale nie jestem tak biegły jak ty.
  • @bar-bara 14:55:56
    Mądrze mówisz, jak mi się zdaje. Dlaczego nie potrafisz zrozumieć, że Maryja jest naszą Matką z Chrystusowego nadania?
  • @eugen 15:05:07
    Systemy ludzkie można wymyślać w nieskończoność coś dodając lub odejmując, ale budowa fundamentu jest jedna i to jest ta demokracja zbudowana przez Boga w cyfrowym porządku dla każdej istoty na wzór i podobieństwo większe lub mniejsze.
  • @goodness 15:47:26
    Tak, oczywiście że tak jest. Fundament jest najważniejszy. Reszta może się zmieniać. Pytanie jest głębsze i trudniejsze, bo słowo Boga nie przemija. A nam pozostaje wybór.
  • @eugen 11:29:19
    ==A tak w ogóle, to co to jest "zbawienie"?==

    ==Dobre pytanie, liczyłem że ktoś też mi powie. ==


    Mogę na to pytanie postarać się odpowiedzieć. Ale aby odpowiedź była rzetalna i solidnie uargumentowana, będę potrzebował ??? może kilkadziesiąt stron A4...

    Mogę zaczynać. O ile nie zostanę wyinkwizytorowany.



    ZBAWIENIE
    Rozpoczynamy od tego numeru cykl wykładów na jeden z najważniejszych dla człowieka tematów.
    Oczywiście mówimy z perspektywy Pisma Świętego

    Odniesienia do Boga ustawodawcy

    1. Bóg – moralny władca wszechświata.
    Bóg stworzył wszechświat ze znaną nam ziemią z ludźmi i światem ożywionym.
    Ustanowił też zgodne z osobowością Boga zasady i prawa, zgodnie z którymi powinni postępować ludzie.
    2. Prawa natury i prawa moralne.
    To że we wszechświecie obowiązują i działają stałe naturalne prawa i zasady jest powszechnie znane. Natomiast część ludzi kwestionuje jednoznaczne prawa moralne ustanowione przez Boga. Prawa Boga są ponadczasowe i niezmienne bez względu na miejsce i okoliczności, czy ludzkie uwarunkowania.
    Rz.3,19 „a wiemy, że cokolwiek zakon mówi, mówi do tych, którzy są pod zakonem, aby wszystkie usta były zamknięte, i aby świat cały podlegał sądowi Bożemu”. Niezmienny i sprawiedliwy Bóg ustanowił swoje prawa takie same dla wszystkich ludzi.
    3. Zastosowanie prawa moralnego.
    Bez względu na formę egzystencji np. cielesną i duchową (jak człowiek) czy tylko duchową jak aniołowie wszyscy podlegają osądowi zgodnie ze swoją istotą. Niektóre ze szczegółowych praw odnoszą się tylko do ludzi np: „Czcij swego ojca i swoją matkę,”, a nie do aniołów. Istoty duchowe podlegają zasadom posłuszeństwa Bogu i czczenia Boga i Jego Świętości.
    Boże prawo wskazuje na wielkość Boga, Jego sprawiedliwość i świętość. O ile część ludzi postrzega wymogi Boga jako pozbawianie ich wolności, o tyle przyjrzenie się tym zasadom i prawom wskazuje na błogosławione korzyści dla ludzi respektujących podpowiedzi Boga.
    Kto chciałby mieć cudzołożną żonę, pracownika złodzieja, ojca pijaka, bijącego matkę syna?
    Jakim byłoby życie na ziemi, gdyby nie było praw, norm i kary za ich naruszanie? Każdy by robił co by chciał, co by jemu odpowiadało. I tak było kiedyś na początku na ziemi i później w Izraelu: IM.6,5
    „Kiedy zaś Pan widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe,…”
    Sędz.17,6 „Za dni owych nie było króla w Izraelu i każdy czynił to, co było słuszne w jego własnych oczach.”. Prawo wymaga, ale i też chroni słabych.
    Grzech niesie złe konsekwencje, dlatego Bóg nie tylko ostrzega przed skutkami grzechu, ale i kara nieposłusznych. „Jeśli bowiem objawiona przez aniołów mowa okazała się mocna, a wszelkie przekroczenie i nieposłuszeństwo otrzymało słuszną zapłatę, jakże my unikniemy [kary], jeśli nie będziemy się troszczyć o tak cenne zbawienie?” Hbr.2,2.
    4. Człowiek świadomy Bożego prawa.
    W osobowości ludzi funkcjonuje dziwne zjawisko świadomości że zrobiło się coś złego. Nawet małe dzieci które nigdy nie zostały o czymś pouczone, to przyłapane na „majstrowaniu czegoś” raptem wiedzą, że zrobiły coś złego, czego nie powinny robić. Obrazuje to doskonale prawdę zawartą w Rz.2,14-15:
    „Bo gdy poganie, którzy Prawa nie mają, idąc za naturą, czynią to, co Prawo nakazuje, chociaż Prawa nie mają, sami dla siebie są Prawem. Wykazują oni, że treść Prawa wypisana jest w ich sercach, gdy jednocześnie ich sumienie staje jako świadek, a mianowicie ich myśli na przemian ich oskarżające lub uniewinniające.”
    Jeżeli uświadomimy sobie, że na początku ludzie nie posiadali Pisma Świętego, to skąd mogli wiedzieć o Bogu i Jego zasadach? Istnieją dwie możliwości:
    Po pierwsze; bezpośrednio od Boga. Po drugie; z sumienia. I takie są biblijne wyjaśnienia.
    Człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boga posiadł też cząstkę natury Boga i informacji o Bogu.
    Świadomość grzechu pojawiła się w sumieniach pierwszych ludzi po ich zgrzeszeniu. I to poczucie winy nadal działa w człowieku aż do dzisiaj gdy dopuści się zła, grzechu.
    5. Boża miłość i Jego świętość.
    „Bóg jest miłością” IJ.4,8, „miłość zakrywa wiele grzechów”IP.4,8, ale jednocześnie Bóg jest święty i sprawiedliwy. Fałszywe pojmowanie miłości Boga sugeruje, że On kochając ludzi nie skarze nikogo na piekło. Poprawne rozumienie miłości Boga pozwoli nam zrozumieć, że Jego miłość to nie pobłażliwość dla ludzkich grzechów, a przygotowany program ratunkowy dla grzeszników, aby zostali uratowani mimo że nie zasługują na wybaczenie, na zbawienie.
    Zbawienie to nie rodzaj bezkarności.
    Chodzenie człowieka w miłości to chodzenie w prawdzie, bo „Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań.”IIJ.6.
    „Nie znam większej radości nad tę, gdy słyszę, że dzieci moje postępują zgodnie z prawdą.” IIIJ.4.
    Miłość to życie w prawdzie, miłość to życie w świętości, w oddzieleniu od grzechu. To życie w sprawiedliwości.
    Gdyby sama miłość Boga do ludzi była wystarczająca dla zbawienia grzeszników, to Syn Boży nie musiałby umierać w ofierze na krzyżu.
    A z tego względu, że jedną z cech Boga jest sprawiedliwość, to musi też być kara za grzechy.
    Tyle że sprawiedliwość Boga w połączeniu z Jego miłością do grzesznika sprawiła, że Bóg wziął na siebie karę za grzesznika.
    6. Kara za nieposłuszeństwo.
    Skoro Pan Bóg dał prawa dla istot myślących, inteligentnych, to musi też być kara za nieposłuszeństwo, aby prawo było skuteczne. Kara obejmuje także osoby duchowe – aniołów IIP.2,4. „Jeżeli bowiem Bóg aniołom, którzy zgrzeszyli, nie odpuścił, ale wydał [ich] do ciemnych lochów Tartaru, aby byli zachowani na sąd,”
    Pierwsi rodzice także upadli grzesząc przeciwko Bogu, dawcy prawa. „Z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz>>.” IM.2,17.
    Zgrzeszyli, gdyż złamali zakaz Boga, zbuntowali się przeciwko Jego władzy. I raptem pojawiła się u nich jakby samoistnie poczucie grzechu i świadomość tego że są nadzy IM.3,7-8.
    Popełniony grzech prowadzi człowieka do poczucia winy i człowiek albo ukrywa swój grzech, zapiera się go, lekceważy lub nawet zaczyna lubić grzech, albo grzeszny człowiek zwraca się do Boga o miłosierdzie.
    Karą grzesznika była śmierć duchowa, która oddzielała go od Boga.
    7. Szczególna rola narodu izraelskiego.
    Po odseparowaniu się ludzkości od Boga z powodu grzechu Bóg postanowił wybrać sobie jeden naród – w tym przypadku potomków człowieka o imieniu Izrael – Izraelitów, aby przy pomocy tego narodu i na jego przykładzie zademonstrować innym ludom praktyczną możliwość poprawnego życia z Bogiem.
    Abraham założyciel narodu, jego syn Izaak, następnie Jakub ze zmienionym imieniem na Izrael jako ojciec 12 pokoleń Izraela, a 12 jego synów jako protoplaści tych 12 pokoleń. Później wyjście do Egiptu i zamiast powrotu do Ziemi Obiecanej - po początkowym prosperity, popadnięcie na 400 lat w niewolnictwo.
    Około 1400r.p.Chr. Mojżesz wyprowadził Izraelitów z Egiptu do Ziemi Obiecanej im przez Boga na tereny dzisiejszego Izraela. I znowu około 300 lat życia po swojemu wbrew Bogu, odchodzenia od Boga i przepraszania Boga gdy przychodziły ucisk. I tak w kółko. Aż do pierwszych królów Saula, Dawida, Salomona. I po okresie wspaniałości królestwa Izraela powtórne odstępstwa od sensu przesłania Boga, od Boga, popadanie w powierzchowną religijność, w grzech. Rozpad jednego narodu na dwa królestwa nawet walczące ze sobą, aż w końcu popadnięcie w powtórną niewolę. Najpierw Królestwo Izraela ze stolicą w Samarii poszło do niewoli Asyryjskiej, a w 586r.p.n.Chr. Królestwo Judy ze stolicą w Jerozolimie poszło do niewoli w Babilonie. I gdy nawet Żydzi wrócili po 70 latach z babilońskiej niewoli, gdy odbudowali mury Jerozolimy, Świątynię i gdy wrócili do Zakonu Starego Testamentu, to mieli ciągły problem aby zrozumieć sens przesłania Boga. Zamiast kochać Boga i z miłości do Boga być Mu posłusznymi i kochać też ludzi, Żydzi popadali w powierzchowną religijność. Obrządki, składanie ofiar, święta, kadzenie, stroje liturgiczne, rytuały, modlitwy ale sformalizowane + powymyślane przez ludzi prawa i zasady…zamiast miłości do Boga i do ludzi.
    I tak to trwało aż do przyjścia Pana Jezusa Chrystusa.
    „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy, bo przemierzacie morze i ziemię, żeby pozyskać jednego współwyznawcę. A gdy się nim stanie, czynicie go dwakroć bardziej winnym piekła niż wy sami.” Mat.23,15. Jak widać to że ktoś zajmuje ważną nawet pozycje w jakimś ugrupowaniu religijnym nie gwarantuje jego poprawności w odniesieniu do relacji z Bogiem.
    Z historii narodu Izraela widzimy że mimo szczególnej predestynacji, Żydzi nie wypełnili roli, jaką przeznaczył im Bóg. Nie stali się dla innych narodów poprawnym świadectwem niezachwianego, błogosławionego życia z Bogiem. Ich historia jest pełna przestróg do czego prowadzi grzech i złe, nieprawidłowe odnoszenie się do Boga.
    8. Pozycja, sytuacja pogan.
    Wcześniej cytowany już fragment z Rz.2,14-15 wskazuje, że poganie którzy nie mają dostępu do Pisma Świętego będą rozliczani z tego co im mówi sumienie. Poganie będą sądzeni przez zakon sumienia, który wewnętrznie przekonuje i albo potwierdza decyzje, albo potępia. Poganie zostaną osądzeni stosownie do ukrytych spraw ich wewnętrznego życia Rz.2,16. Mimo że zakon ma podstawowe odniesienie do duchowej relacji pomiędzy Bogiem a człowiekiem, to wymaga także właściwego postępowania, słów i postawy człowieka. Kiedy staniemy przed Sędzią, będziemy osądzeni za to kim byliśmy i za to co czyniliśmy; Łk.12,47-48 „Ów sługa, który poznał wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. Ten zaś, który nie poznał jego woli, a uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele powierzono, tym więcej od niego żądać będą.”
    Czy możesz znać wolę Boga nie czytając Pisma Świętego które jest Słowem Bożym?
    Już Izraelici odchodzili od Pisma w kierunku kultów bałwochwalczych, ceremonialnej religijności, bezmyślnego „klepania” modlitw.


    9. Podsumowanie.
    Bóg jako Stwórca i Władca wszechświata ustanowił prawa. Boży system prawny ma na celu zabezpieczenie prawidłowego funkcjonowania i egzystencji wszelkich istot.
    Szczególny charakter miało prawo nadane ludziom. Przestrzeganie jego miało zapewnić człowiekowi prawidłową i dobrą relację z Bogiem.
    Na skutek przekroczenia Bożego prawa – co było grzechem, człowiek został ukarany śmiercią duchową, a także fizyczną. Śmierć duchowa polega na wiecznym odseparowaniu od Boga. Konsekwencją tego odłączenia jest zmiana natury człowieka z Bożej na grzeszną. Grzeszna natura nie tylko odłączyła człowieka od Boga, ale miała następstwa w postaci złych relacji pomiędzy ludźmi. Człowiek stał się egocentryczny. Bóg nie przestał jednak miłować człowieka i podjął działania mające umożliwić człowiekowi pojednanie z Bogiem.
    To pojednanie ma przywrócić prawidłowe relacje między ludźmi i Bogiem i pomiędzy samymi ludźmi. Pojednanie to zostało umożliwione przez dzieło odkupienia dokonane przez Syna Bożego Jezusa Chrystusa na Golgocie, oraz przez łaskę, która jest ofertą zbawienia dla każdego człowieka.
  • @space 15:38:29
    Bo znam Jezusa Chrystusa BEZposrednio.
    Space Pan Jezus caly czas mowi o Ojcu w niebie, On NIGDY nie mowi o wielbieniu matki. On jej nie poniza, ale On jej nie wywyzsza!

    Czy wiesz KTO jest Bogiem?

    OJCIEC w niebie! Pan Jezus, ale NIE Maria, bo Maria jest czlowiekiem, a czlowiek stworzony przez Boga NIE jest Bogiem!

    Ja NIE mam matki, ja mam Ojca w niebie!

    Nie sluchaj mnie, nie sluchaj zadnego czlowieka, SLUCHAJ Syna Umilowanego!

    On zostal przez Boga-Ojca poslany i Jego mamy sluchac!

    Czy wiesz, ze jak bylam mloda KrK inaczej nauczal?

    Jakbym wtedy powiedziala ...Maryja na zawsze dziewica, dostalabym pale z religii.
    Jakbym wtedy powiedziala, ze Maria byla panna dostalabym pale z religii! Bo Maria miala meza Jozefa!

    Talmud judistyczny mowi, ze byla pana z dzieckiem..,obraza Ja i obraza Pana Jezusa.
  • @eugen 16:05:05
    Wszechświat jest olbrzymi, a nam pozostaje wybór być człowiekiem albo nie istnieć.
    Pozdrawiam
  • @von Finov ....
    Zbawienie

    Czlowiek jest bardzo egocentryczny, dlatego zadaje sobe pytanie czy bedzie zbawiony.
    Z powodu strachu przed tym, ze byc moze nie bedzie zbawiony, slucha sie przywocow religijych.
    Przywodcy religijni dostali wladze i pozycje od szatana, wiec powtarzaja po 'swoim ojcu', jak powiedzial o nich Pan Jezus.

    Zbawienie jest darem od Boga.
    Nie zasluzylismy na to by byc zbawieni, tak samo jak nie zaluzylismy na to by sie urodzic.
    Zbawienie jest o Bogu, nie o nas, ale jestemy tak 'krorkowzroczni', a to dzieki naukom religii, ze nic oprocz naszego 'ego' do nas nie dociera.

    Bog nas Zbawil, nabyl na krzyzu. Kazdy w swojej kolejnosci powroci do Boga-Ojca.
    Oczywiscie, lepiej byc jak apostolowie, zostawic wszystko (religie, przywodcow religijnych, polityke..) i pojsc za Panem Jezusem od razu.
    Bo inaczej blakamy sie zwodzeni szatanem, w ktorym nie ma milosci i dobra.
    Jednen odkrywa dosc szybko, ze szatan prowadzi na zatracenie, inny odkryje to bardzo pozno, ale wszyscy to odkryja i dlatego wszyscy wroca do Boga, bo po za Bogiem jest nicosc.

    Przywodcy religijni mowia o tym, ze Bog zgladzi swe dzieci, obrazaja Ojca, ktory jest dawca zycia.
    Szatan jest zabojca!

    Bog nie tworzy nic niepotrzebnie, po to by zgladzic.
    Pan Jezus rozmnozyl chleb, co sie stalo z ulomkami, ktorych lud nie zjadl?
    Zebrano je, a nie wyrzucono.
    Wszystko wraca do Dawcy, tak jak te ulomki.
  • @goodness 23:00:48
    Dzięki. Pozdrawiam serdecznie.
  • @bar-bara 10:13:15
    Bóg posługuje się także a może przede wszystkim ludźmi w naszym życiu. Bóg nie przestał do nas mówić, zawsze mówił i do każdego, to tylko my nie potrafimy go słuchać. Dlaczego to jest pytanie. Myślę że w religii wszystko ma swój czas, swoje miejsce. Tak jak to symbolizuje krzyż ma swoje miejsce w czasie i przestrzeni, w wymiarze boskim i ziemskim.
    Na pewno wszystko do Boga wraca, bo Bóg jest wszystkim. Takie to są dla naszego rozumu paradoksy że Bóg daje nam wolną wolę i chcę abyśmy byli wolni i szczęśliwi, a jednocześnie ta wolność i szczęście jest wypełnianiem jego woli.

    Świat wyłonił się ze słowa i do słowa też powraca.
  • @eugen 15:20:25 Zbawienie cd.
    ZBAWIENIE cz.II – ODKUPIENIE (a)

    1. Konieczność odkupienia
    Na przestrzeni wieków i obszarów ziemi większość ludzi stara się zdobyć przychylność Boga prawdziwego, lub bóstw domniemanych.
    W Hbr.9,22 Biblia stwierdza, że aby zadość uczynić Bogu i dla zbawienia musi zostać „przelana krew”. Bezradny grzeszny człowiek nie ma samodzielnej zdolności aby pojednać się ze świętym Bogiem. „cały świat musi się uznać winnym wobec Boga, jako że dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo żaden człowiek nie może dostąpić usprawiedliwienia w Jego oczach. Przez Prawo bowiem jest tylko większa znajomość grzechu.” Rz.3,19-20.

    2. Odkupienie musi spełniać wymogi Boga.
    Odkupienie jest możliwe tylko przez kogoś bez grzechu. A wartość przebłagania musi być tak wielka, aby objąć wszystkich grzeszników. Ten warunek wypełnił tylko Pan Jezus Chrystus.
    W Swojej ofierze zaprezentował swoje Bóstwo, jako wystarczająca cena za cały świat. Jako człowiek był On czysty i święty i spełniał wszelkie wymagania sprawiedliwości. Gdy oddał siebie „jako okup za wielu” (Mt.20,28) spełnił wymogi sprawiedliwości Bożej i wypełnione zostało prawo. Przez to okazuje się, że człowiek może być zbawiony.

    3. Bezgrzeszność ofiary Chrystusa.
    „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc najwyższego
    okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które się
    narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.” Łk.1,35. Z tego cytatu wynika, że Pan Jezus został poczęty i narodzony jako wolny od grzechu, święty. „Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszni-
    ków, wywyższonego ponad niebiosa.” Hbr.7,26.
    Będąc wolnym od grzechu nie unikał celników, grzeszników. Towarzystwo grzeszników nie zanieczyszczało Go. „Chrystus …raz jeden umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych”IP.3,18.
    „w Nim zaś nie ma grzechu.” IJ.3,5. Jego celem mimo ludzkiego ciała było zgładzenie grzechów ludzi. Wziął na siebie w zastępstwie wszelką winę i grzeszność ludzkości. „On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.” IIKor.5,21. Grzesznicy nie muszą wątpić w wystarczalność ofiary Chrystusa. Każdy może przyjąć Chrystusa jako swojego Zbawiciela. Świętość Chrystusa była zasadniczą wartością konieczną dla zbawienia człowieka.

    4. Znaczenia Boskiej ofiary
    Świętość Chrystusa i Jego pozycja determinowały to, że zbawienie mogło objąć wszystkich ludzi. Bóg objawiony w ciele „A Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo.” J.1,1. Słowo – On – wieczny Syn, jest też Stwórcą „Wszystko przez Nie się stało”. Jego Boskość przedstawiona jest w Hbr.1,2-3: „w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat. Ten [Syn], który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi,”. „On jest obrazem Boga niewidzialnego – pierworodnym wobec każdego stworzenia,” Kol.1,15.
    Jezus jako zapowiedziany przyszedł na ziemię dobro-wolnie Ps.40,7-9, aby cierpieć i umrzeć. Ofiary ze zwierząt były niewystarczające Hbr.10,1-8, a z ludzi zakazane. „Otwarłeś mi uszy;”Ps.40,7 podkreśla posłuszeństwo Ojcu. Tak jak u niewolników którym przekłuwano uszy IIM.21,1-11, gdy chcieli być na stałe niewolnikami u swego pana. Chrystus nas umiłował i dał siebie samego za nas Gal.2,20 w okupie ITym.2,6.
    O skali uniżenia Chrystusa najlepiej świadczy cytat z Flp.2,6-8 który najpierw „istniejąc w postaci Bożej” wyrzekł się aby być równym Bogu. Syn miał wszystko co posiadał Bóg, ale zrezygnował z tego aby przyjąć postać człowieka we wszystkim prócz grzechu. Jego życie od momentu w którym opuścił Ojca było samouniżeniem się aż do czasu wypełnienia pełni posłuszeństwa w wymiarze śmierci na krzyżu. Tym wypełnił misję dla której przyszedł – „Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.” Hbr.10,10.
    Zamiast użyć prawa, aby Go ochraniać, Bóg wydał swego Syna na cierpienie i śmierć. W ofierze Jezusa Chrystusa Bóg objawił swoje szczególne przywiązanie do moralności i wymaganie, aby była ona nadal przestrzegana. Zachowując swoje wartości, majestat, sprawiedliwość i świętość: „Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania dzięki wierze mocą Jego krwi. Chciał przez to wykazać, że sprawiedliwość Jego względem grzechów popełnionych dawniej – za dni cierpliwości Bożej – wyrażała się w odpuszczaniu ich po to, by ujawnić w obecnym czasie Jego sprawiedliwość, i [aby pokazać], że On sam jest sprawiedliwy i usprawiedliwia każde-go, który [żyje] dzięki wierze w Jezusa.” Rz.3,25-26.

    5. Człowieczeństwo ofiary Chrystusa
    Bez człowieczeństwa Jezus nie mógłby zająć miejsca upadłego człowieka. Dlatego niezbędna była Jego boskość i człowieczeństwo. Pierwszym krokiem dla odkupienia było Jego wcielenie. Syn Boży musiał narodzić się z niewiasty. I objawienie tej prawdy nastąpiło w dniu, gdy człowiek zgrzeszył po raz pierwszy. Bóg rzekł do węża: „potomstwo jej: ono ugodzi cię w głowę,” IM.3,15. Od tej godziny przez symbole i przez proroctwa Bóg objawiał prawdę odnośnie przyjścia jego Syna w celu odkupienia grzechów, który „umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie,” Rz.5,6. Musiał tego dokonać jako człowiek dlatego „Słowo stało się ciałem i zamie-szkało wśród nas, …pełen łaski i prawdy.” J.1,14. „Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, byśmy mogli otrzymać przybrane synostwo.”Gal.4,4-5.
    Pan Jezus Chrystus utożsamił się z ludźmi:
    Hbr.2,11-16 „Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, od Jednego wszyscy [pochodzą]. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi, mówiąc: Oznajmię imię Twoje braciom moim, pośrodku zgromadzenia będę Cię wychwalał. I znowu: Ufność w Nim pokładać będę. I znowu: Oto Ja i dzieci moje, które Mi dał Bóg. Ponieważ zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele,
    dlatego i On także bez żadnej różnicy otrzymał w nich udział, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli. Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamowe.”
  • @eugen 15:20:25
    Bog posluguje sie ludzmi, ale musimy pamietac, ze szatan rowniez!

    Do kogo Pan Jezus kieruje slowa:

    "(44) Wy macie DIABLA ZA OJCA i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa.
    (47) Kto jest z Boga, słów Bożych słucha.
    Wy dlatego nie słuchacie, że z Boga NIE jesteście. " (Jan 8:44, 47)

    Dlaczego do nich?

    Dlaczego Pan Jezus powiedzial do Piotra:

    "...Zejdź Mi z oczu, szatanie!
    Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie."(Mat.16:23)

    W jaki sposob odrozniac, czy Pan Bog posluguje sie czlowiekiem, ktory do mnie mowi, czy tez szatan?

    Bo przeciez do tego samego Piotra Pan Jezus kilka zdan wczesniej mowi:

    ".. Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem NIE objawiły ci tego CIALO I KREW, lecz OJCIEC mój, który jest w NIEBIE. " (Mat.16:17)

    Wyglada na to, ze nawet jesli ktos mowi po Bozemu, moze rowniez niekiedy mowic po szatansku.

    Dlatego nie mozemy slepo wierzyc zadnemu czlowiekowi, lecz zawsze czuwac i sprawdzac ze Slowem Boga.

    Pan Jezus idzie dalej, bo mowi, ze mamy sie nawet siebie samych zaprzec:
    "...Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się ZAPRZE samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje." (Mat.16:24)

    Piszesz:
    "Takie to są dla naszego rozumu paradoksy że Bóg daje nam wolną wolę ..."

    Nie wiem jak rozumiesz slowa 'wolna wola', bo ja z Pisma wiem, ze mamy wybor (i to nie zawsze wolny), ale WOLNA wole ma tylko Bog!

    Slowo 'wolna' rozumiem niczym nieograniczona.

    List do Rzymian 9 przeczy wolnej woli.

    Grzeszymu rozniez NIE z naszej wolnej woli:

    "Stworzenie bowiem zostało PODDANE marności - NIE z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który JE PODDAL - w nadziei" (Rzym.8:20)

    "Dlatego też jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech SMIERC, i w ten sposób SMIERC przeszła NA WSZYSTKICH ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli... "(Rzym.5:12)

    "A przecież SMIERC rozpanoszyła się od Adama do Mojżesza NAWET nad tymi, którzy NIE zgrzeszyli przestępstwem na wzór Adama... (Rzym.5:14)

    "...Jeżeli bowiem przestępstwo jednego sprowadziło NA WSZYSTKICH SMIERC, to o ileż obficiej spłynęła na nich WSZYSTKICH łaska i DAR Boży, łaskawie udzielony przez jednego Człowieka, Jezusa Chrystusa.(Rzym.5:15)

    W Jezusie zbawienie, to dar Bozy.
  • @bar-bara 18:58:17
    Chyba jednak chodzi o to że życie jest bardziej skomplikowane niż nam się może wydaje. Myślę że tu nie ma sprzeczności. Po pierwsze każdy z listów pisany jest do innego zboru, do innego ducha.

    A w ogóle to jakie jest pytanie. Czy chodzi nam o studiowanie pisma?
  • @eugen 09:35:08
    "A w ogóle to jakie jest pytanie. Czy chodzi nam o studiowanie pisma?"

    Dla mnie studiowanie Pisma stalo sie czyms zupelnie naturalnym. Jest dla mnie bardzo wazne, z bardzo wielu powodow.
    Jednym z powodow jest to, ze NIE tylko Bog posluguje sie ludzmi, lecz szatan rowniez, i nie mowie tu tylko o innych, ale o mnie samej (przyklad Piotra).
    Bo Pan Jezus powiedzial, abysmy sie zaparli siebie i wlasnie Slowo Boga pomaga w tym. Oczywiscie tylko wtedy, gdy nie my sami chcemy zrozumiec Slowo, lecz jesli zracamy sie o dar rozumu do Boga.
    Wierzymy w to co slyszymy, powinnismy zatem sluchac i zyc kazdym Slowem pochodzacym z ust Boga.
    Codziennie jestesmy 'wystawiani' na slowa czlowieka, dlatego musimy rowniez codziennie poddac sie Slowu Boga.
  • @bar-bara 11:58:39
    Miłość.
  • @bar-bara 11:58:39
    http://www.youtube.com/watch?v=ChQ75J8WlK0
  • @eugen 13:16:27
    No tak, ale w sumie sprowadza się to do jednego. Miłość. "

    Milosc, a skad wiemy co to milosc?
    Kogo mamy milowac i jak?
    Boga przeciez mamy milowac inaczej, a blizniego inaczej.
    Jest wielka roznica miedzy tymi dwoma milosciami.
    Przeciez 'karcenie'-napominanie JEST rowniez miloscia.


    "Dlatego też wiara obliguje nas do tego aby trwać i nawracać się, stąd instytucja kościoła i inne takie jak kult Maryjny. Czego ty nie chcesz dopuszczać jak się wydaje, ale tylko dlatego że źle rozumiesz pewne kwestie. Wszystko bowiem co prowadzi do Boga dobre jest, a to co od niego odciąga jest złe. Bo to jest nasza osobista wyjątkowa jedyna relacja."

    Po pierwsze NIE wszystko prowadzi do Boga!
    TYLKO Pan Jezus prowadzi do Boga, jest Droga waska, brama ciasna, i NIEwielu ja znajduje.
    Dlatego kult Maryjny NIE prowadzi do Boga, bo ona NIE jest Chrystusem!
    Instytucja kosciola jest dodatkowym, a najwazniejsze INNYM posrednikiem, a jedynym danym nam od Boga jest Pan Jezus.

    Instytucja Kosciola jest, buntem na pystyni, my chcemy sluchac czlowieka, a nie Boga:

    "I mówili do Mojżesza:
    Mów ty z nami, a my będziemy CIE słuchać!
    Ale Bóg NIECH NIE przemawia do nas, abyśmy nie pomarli! " (Wyj.20:19)

    "Jest bowiem powiedziane:
    Dziś, jeśli głos JEGO usłyszycie, NIE zatwardzajcie serc waszych jak w buncie!
    Kim rzeczywiście są ci, którzy, gdy usłyszeli, zbuntowali się?
    Czyż to nie wszyscy ci, którzy wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza?
    Na kogo to GNIEWAL się przez CZTRDZIESCI lat?" (Hebr.3:15-17)

    Pana Jezusa mamy sluchac, a NIE Mojzeszy (przywodcy religijni z ich prawami)!


    Piszesz:
    "Najlepsze rozeznanie Boga jest w kościele katolickim, ale też w innych wyznaniach są mądre i ciekawe, przybliżające Boga prace. Chociażby Ellen G. White."

    Nie, najlepsze i jedyne poznanie jest poprzez Pana Jezusa, jesli mysle inaczej, to zaprzeczam, ze Pan Jezus jest Chrystusem.
    Tak naucza Bog w Swym Slowie .

    Napisano, ze "wiara bez uczynkow jest martwa".

    Jesli wierze w Boga to Slow Boga slucham.
  • @eugen 13:45:13
    Niestety, ale moj komputer 'pada' i dlatego nie slysze co mowi ks.Natanek.

    Ale mam pytanie do wszystkich ksiezy: dlaczego staliscie sie slugami (niewolnikami?) Watykanu?

    Mam zreszta wiele roznych pytan.
    Czy postanowili byc ksiezmi, by sprzeciwic sie Slowu Boga?
    A moze NIE znali Biblii i dlatego postanowili stac sie slugami Papiestwa?
    Czy skladaja przysiege?
    Jesli tak, to komu, jaka przysiege, dlaczego...?
    Czy uwazaja, ze lud powinien ich sluchac, jesli tak, dlaczgo?
    Dlaczego zamiast Slowa Boga glosza tradycje?
  • @bar-bara 14:29:00
    Miłość należy okazywać i nie pytać czy ktoś inny jest taki czy inny.
  • @bar-bara 14:29:00
    Nic nie poradzę na to że masz słaby komputer. Może ściągnij sobie najpierw film na dysk a potem odtwarzaj odtwarzaczem.

    http://www.youtube.com/watch?v=cc70-M9bAP4
  • @eugen 16:34:17
    "Miłość należy okazywać i nie pytać czy ktoś inny jest taki czy inny."

    Czy Pan Jezus powiedzial: Idzcie i okazujcie milosc wszystkim?


    Bo ja wiem, ze Pan Jezus powiedzial:

    " Idźcie więc i NAUCZAJCIE wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
    Uczcie je ZACHOWYWAC wszystko, co wam PRZYKAZALEM.
    A oto Ja jestem Z WAMI przez wszystkie dni, aż DO SKONCZENIA świata. "(Mat.28:19,20)
  • @Naczelny 10:32:04
    A tak w ogóle, to co to jest "zbawienie"?

    ZBAWIENIE cz.II – ODKUPIENIE (b)
    Cd.

    6. Zastępcze cierpienie Chrystusa
    Chrystus cierpiał w zastępstwie grzesznych ludzi: „sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was do Boga przyprowadzić” IP.3,18; „On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.”IIKor.5,21. Już w proroctwach ST zapowiadał Bóg: „Sprawiedliwy mój Sługa usprawiedliwi wielu, ich nieprawości on sam dźwigać będzie.” Iz.53,11. Chrystus nie umarł za swoje grzechy (J.8,46; IP.2,22; Hbr.4,15), lecz za grzechy innych (Iz.53,5-6; IKor.15,3; IIKor.5,21; IP.2,24; 3,18; IKor.5,7).
    Odkupienie jest zadośćuczynieniem satysfakcjonują-cym świętość i sprawiedliwość Boga. Człowiek musiał być ukarany. I ten warunek spełnił człowiek - Syn Boga przyjmujący na siebie grzechy ludzi. Grzech wymaga kary, miłość i miłosierdzie Boga oszczędza winnych ludzi dając im szansę na zbawienie poprzez zastępczą, doskonałą ofiarę Boga – Człowieka.

    7. Cierpienie Chrystusa i kara za grzech
    Czy Pan Jezus cierpiał taką samą karę, jaka wg Biblii miała być wymierzona winnemu? Jego cierpienie miało charakter zastępczy i zapobiegawczy. Biblijnie rzecz biorąc – potępienie jest wieczne. I chociaż Pan Jezus nie poniósł nieskończonej kary, to Jego boskość nadała nieskończonej wartości temu Jego cierpieniu. Człowiek jest jednym z milionów, zaś Chrystus: Bóg-Człowiek, jednym z osób wiecznego Boga. Różnica między grzesznymi ludźmi a Bogiem leży w jakości. Jeżeli Chrystus musiałby nieść identyczne cierpienie jak człowiek, musiałby cierpieć wiecznie, bez końca. Jednak Jezus umierając na krzyżu rzekł: „Dokonało się”, a Bóg poświadczył skuteczność Jego cierpień i zaakceptował ofiarę jako pełną zapłatę za grzech – wskrzeszając Go z martwych i sadzając po swojej prawicy w niebie Ef.1,20.

    8. Rodzaje cierpień Chrystusa
    A. Cierpienia w pokuszeniach.
    Chrystus nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał Hbr.5,8; Flp.2,8, a będąc wypróbowany w ten sposób, stał się doskonałym Zbawicielem Hbr.2,10 i jest w stanie pomóc tym, którzy znajdują się w pokuszeniach Hbr.2,18. Przechodził On cierpienia:
    1) z powodu swego świętego charakteru Iz.53,2,
    2) z powodu swego współczucia ludziom Iż.53,4,
    3) z powodu czekającego Go męczeństwa Mt.16,21;
    17,12; Mk.9,30-32; Łk.9,31, 44; J.12,27.

    B. Cierpienia podczas męczeńskiej śmierci.
    Podczas ziemskiego życia przed Chrystusem stanęło nowe zadanie; kielich goryczy w postaci męki i śmierci. W Getsemane oczekiwał krzyża i był wzmacniany przez anioła. Na Golgocie cierpiąc na krzyżu był osamotniony.
    W Getsemane zwracał się do Boga Ojca; Ojcze, na Golgocie wołał: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” Na Golgocie nosiciel grzechu patrzył w górę i ujrzał tron wiecznej Sprawiedliwości zakryty ciemną chmurą, a oblicze nieugiętej Świętości odwrócone od Niego, gdyż został uczyniony grzechem za nas.

    9. Obraz odkupienia w Starym Testamencie
    Starotestamentowe ofiary obrazowały symbolicznie prorokowane przyszłe dzieło Jezusa Chrystusa. Miały przygotować lud Boży na przyjęcie łaski jaka miała przyjść przez życie i dzieło Pana Jezusa Chrystusa.
    I to nie Żydzi skonstruowali swoją „religię” czerpiąc z wzorców okolicznych narodów, ale okoliczne narody miały cząstkę poznania i wiele wypaczeń od pierwotnego wzorca.
    Pismo Święte objawia, że idea ofiar powstała w niebie.
    Obj.13,8 mówi nam o „księdze życia zabitego Baranka”. Piotr mówi: „Ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy. On był wprawdzie przewidziany przed stworzeniem świata,” IP.1,19-20. Idea odkupienia przez ofiarę powstała już w wieczności, a jej realizacja znalazła swój wyraz w ukrzyżowaniu Chrystusa. O planie tym czytamy: „dopiero jednak w ostatnich czasach objawił się ze względu na was.” IP.1,19-20. „nadziei życia wiecznego, jakie przyobiecał przed wiekami prawdomówny Bóg” Tyt.1,2, a wierzący zostali w Nim wybrani; „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata,” Ef.1,4
    Bóg wiedział, że człowiek upadnie i przewidział zastępczą ofiarę za grzesznego człowieka ustalając w ten sposób fundament pełnego odkupienia, które miało zostać dokonane przez Pana Jezusa Chrystusa. Zgodnie z tym planem „sporządził dla mężczyzny i dla jego żony odzienie ze skór i przyodział ich.” IM.3,21.
    Odzienie wskazywało na potrzebę śmierci, aby pomóc człowiekowi. To jedna z pierwszych symbolicznych zapowiedzi przyszłej ofiary za grzechy Zbawiciela. Już w początkach historii upadłej ludzkości Bóg dał obietnicę doskonałego Zbawiciela, który przyjdzie i wybawi człowieka z niewoli grzechu i szatana.
    W Biblii czytamy: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono ugodzi cię w głowę, a ty ugodzisz je w piętę.” IM.3,15.
    Autor „Doktryn biblijnych” Myer Pearlmen stwierdził:
    1) Nieprawdopodobnym jest, aby system ofiar pochodził od człowieka, aby natura nauczyła go niszczenia
    najlepszych jej owoców, albo najdoskonalszych
    wybranych z jej stada ufając, że taka będzie służba dla dobrego, miłosiernego, współczującego Boga.
    2) natura nie mogła nauczyć człowieka, że życie nierozumnego zwierzęcia może odkupić życie ludzkie.
    3) Uważa się, że przed potopem zwierzęta nie służyły jako pokarm. Musiało więc zaistnieć poznanie dane przez Boga dotyczące ofiary i zastępstwa, gdyż nie uzasadniał tego żaden wymóg natury.
    4) Podzielenie zwierząt na czyste i nieczyste podkreśla, że nieczyste nie nadaje się na ofiarę (IM.7,2).
    5) Adam i Ewa zostali przyodziani przez Boga skórą z zabitego zwierzęcia (IM.3,21).
    6) Ofiary Kaina i Abla (IM.4,3-4) i ofiara Noego (IM.8,21) przypominały o konieczności nawiązania relacji z Bogiem przez ofiarę.
    7) Zakaz spożywania krwi (IIIM.17,10-11) wskazuje na specjalną wartość i rolę krwi.
    Oddawanie czci podczas składania ofiar objawia:
    1) Człowiek uznaje, że znajduje się pod mocą bóstwa mającego nad nim pewne prawa. Prawda ta jest uniwersalna – ponadczasowa dla wszystkich ludzi szukających sposobów zadośćuczynienia przez ofiary.
    2) Człowiek jest świadomy, iż ten sam Bóg, który go stworzył ma prawo go ukarać jeśli nie zostanie wykonane coś, co odnowi zerwane z Bogiem relacje.
    Po pomieszaniu języków (IM.11,1-9) potomkowie Noego roznieśli naukę o oddawaniu czci i pokutowaniu. Odstępstwo od tej nauki doprowadziło do warunków opisanych w Rz.1,21.
    Bóg rozpoczął nową działalność z Abrahamem; następnie przyszedł okres zakonu i ofiar, a potem miała mieć miejsce śmierć Chrystusa jako Ofiary Doskonałej (Iż.53,10; Hbr.9,14; IIKor.5,21).
    Jaka była skuteczność ofiar starotestamentowych?
    1) Ofiary ST stały się środkami łaski dając ludziom świadomość, że grzech został usunięty – Hbr.9,22.
    2) Ofiary ST były tymczasowe „nałożone do czasu naprawy” Hbr.9,10 powtarzane i przypominające grzechy popełnione każdego roku Hbr.10,1-3.
    3) Ofiary ST nie mogły uczynić doskonałym tego, który oddawał Bogu cześć Hbr.10,2.
    4) Ofiary były składane przez niedoskonałych kapłanów Hbr.7,28.

    10. Owoce odkupienia
    Wiele słów opisujących stwierdzenie: „Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy” IKor.15,3, precyzuje co przyniosło odkupienie:
    1. Oczyszczenie z grzechów – Hbr.1,3,
    2. Przebaczenie win Jer.33,8,
    3. Pojednanie z Bogiem Rz.5,1.
    A. Oczyszczenie i przebaczenie win
    Bezgrzeszny Chrystus „stał się za nas grzechem”. Dla nas stał się ofiarą za nasze grzechy zajmując nasze miejsce potępionego – „abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą”IIKor.5,21. Przez naszą wiarę
    w Jego śmierć nasze grzechy zostają usunięte; przez wiarę w Jego zmartwychwstanie zostajemy odziani w Jego sprawiedliwość i stajemy przed Bogiem tak, jakbyśmy nigdy nie zgrzeszyli. „On sam w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo abyśmy przestali być uczestnikami grzechów,” IP.2,24.
    Kilkaset lat wcześniej było proroctwo w Iz.53: „Lecz on się obarczył naszym cierpieniem, on dźwigał nasze boleści, a my uznaliśmy go za skazańca chłostanego przez Boga i zdeptanego. Lecz on był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła nań chłosta zbawienna dla nas… a Pan obarczył go winami nas wszystkich. ”
    B. Pojednanie z Bogiem
    Jesteśmy zbawieni od naszych nieprawości do życia i pokoju z Bogiem – Iz.43 „Ja, właśnie Ja przekreślam twe przestępstwa i nie wspominam twych grzechów.”
    „Dostąpiwszy więc usprawiedliwienia dzięki wierze, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa Rz.5,1. Grzechy już nas nie obciążają, relacja z Bogiem odnowiona.
    Przez odkupieńczą śmierć Chrystusa przeszkoda została usunięta; Hbr.9,26,28; 2,17; 10,12-14; IIKor.5,21, przywracając odkupionych ludzi do Boga – „W tym przejawiła się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.” IJ.4,10. Przebłagany przez ofiarę Chrystusa Bóg jedna nas ze sobą i unikamy potępienia: „staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. Ef.2,13-17.
    Jeżeli człowiek odbierze zbawienie, to Chrystus staje się dla niego wszystkim, człowiek wzrasta w sprawiedliwości, ma otworzoną drogę do Ojca.
    Pojednać znaczy odnowić zerwaną przyjaźń, więź. Chrystus przebłagał Ojca czyniąc pokój „przez krew krzyża Jego”. Bóg przez przyjęcie ofiary, oferuje teraz pokój tym, którzy chcą Mu się poddać.
    C. Obrazy odkupienia
    Odkupienie oznacza powtórne wykupienie za odpowiednią cenę. Wg. Teorii arcybiskupa Anzelma (1033-1109) grzech ludzkości jest zadłużeniem, które przyszedł spłacić Chrystus.
    Biedny niewolnik nigdy nie osiągnie dochodu aby się samemu wykupić. Potrzebuje czyjejś łaski. Zasadę wykupu niewolnika przedstawia fragment: „Jeżeli przybysz osiadły u ciebie się wzbogaci, a brat twój zubożeje i sprzeda siebie przybyszowi osiadłemu u ciebie albo potomkowi przybysza, to ten, który się sprzedał, może być wykupiony. Jeden z braci jego wykupi go. Także jego stryj albo syn jego stryja może go wykupić, albo którykolwiek z krewnych z jego rodziny wykupi go, albo też on sam siebie wykupi, jeżeli będzie go na to stać.”IIIM.25,47-49.

    Dla wykupienia były niezbędne trzy elementy:
    a) wykupujący musiał upodobać sobie niewolnika,
    b) wykupujący musiał chcieć dokonać wykupu,
    c) musiał posiadać możliwość wykupienia.

    Tylko Jezus Chrystus spełnił te wymogi w odniesieniu do grzeszników.
    „Ponieważ zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, dlatego i On także bez żadnej różnicy otrzymał w nich udział, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegali byli niewoli.” Hbr.2,14-15. „Znacie przecież łaskę Pana naszego, Jezusa Chrystusa, który będąc bogatym, dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić.” IIKor.8,9. „Za [wielką] bowiem cenę zostaliście nabyci.” IKor.6,20.
    Znaczenie pojęcia: „odkupienie” można wyjaśnić jako „wybawienie przez zapłacenie ceny”.
    Trzy greckie wyrazy opisują znaczenie tego zwrotu:
    1) Agorazo – „nabyć na targu”. Myślą przewodnią jest tu targ niewolników. Obiekty odkupienia są „zaprzedane grzechowi” Rz.7,14, lecz co więcej, podlegają wyrokowi śmierci J.3,18-19; Rz.3,19; Gal.3,10. Ceną wykupu jest krew Odkupiciela, który umiera za nich Gal.3,13; Mt.20,28; Mk 10,45; IIKor.5,21; ITym.2,6; IP.1,18-19.
    2) Exagorazo – „wykupić z targu”. Odkupieni nie mogą być powtórnie wydani na sprzedaż.
    3) Lutrom – „wyzwolić, uwolnić przez zapłacenie ceny” J.8,32; Gal.4,4-5,31; 5,13; Rz.8,21. Odkupienie dokonuje się przez ofiarę. Chrystus zapłacił Ojcu cenę.
    Przytoczone zwroty pięknie przedstawiają istotę odkupienia. „Wykupić z targu” exagorazo oznacza, iż odkupiony nie może być już nigdy wydany na sprzedaż. Różni to się od starotestamentowego odkupienia przez krewnego. Tam nie istnieje zapis, który mówi, że ten, którego wykupiono nie może już nigdy więcej zaprzedać się w niewolę.

    11. Podsumowanie
    Bóg Ojciec posłał na ziemię Swego Syna Jezusa Chrystusa, który wykonał dobrowolnie dzieło odkupienia rodzaju ludzkiego. Odkupienie wymagało bezgrzesznej i wystarczającej ofiary tak, aby mogła ona być zapłatą za grzechy całej ludzkości. Taką ofiarą stał się Jezus, który poniósł śmierć męczeńską na Golgocie. Dobrowolnie przyjmując ciało ludzkie mógł zająć na krzyżu miejsce upadłego człowieka. Bóg Ojciec zaakceptował odkupieńczą ofiarę Swego Syna wzbudzając Go z martwych dnia trzeciego. Teraz Pan Jezus siedzi w niebie po prawicy Ojca.
    Przez dzieło odkupienia człowiek może:
    1) zostać oczyszczony od grzechów,
    2) otrzymać przebaczenie swoich win,
    3) pojednać się z Bogiem.
    Te błogosławieństwa oferuje Bóg człowiekowi za darmo, z łaski.
  • @von Finov 18:41:15
    Dlaczego tak dziwnie piszesz?
    Dlaczego nie piszesz to co masz w sercu...?

    Podajesz katechizm-twojego kosciola, a co ma to wspolnego z Bogiem?
  • @bar-bara 19:08:22
    A jak mam w sercu klękać przed bałwanami, czcić kultowo jak biginkę Maryję. modlić się do Myszki Miki...? to mam to propagować?
    Czy sprawy zbawienie mam rozważać na zasadzie uczuć, odczuć, mego nastawienia, czy w zależności od tego; co o tym mówi Słowo Boże?
    Jako chrześcijanin biblijny staram się odpowiedzieć na pytania - w tym temacie w sposób rzetelny, bo biblijny. I jak się łatwo przekonać rzetelna odpowiedź wymaga rzetelnego, obszernego uargumentowania. Tak jak uprzedzałem, pewne zagadnienia wymagają napisania książki.

    Mam być rzetelny - i pisać dalej, czy powierzchowny i spłycić odpowiedź?
    Po płyciznach pływał niedawno jeden wycieczkowiec i czym to się skończyło!
  • @bar-bara 19:08:22
    Właściwie to ciąg dalszy biblijnego wymiaru zbawienia:


    ZBAWIENIE cz.III - ŁASKA (a)

    1. Definicja i rodzaje łaski
    Źródłem zbawienia jest łaska. W Starym Testamencie łaska określana jest hebrajskim słowem „hen”, zaś w Nowym Testamencie – greckim słowem „Chris”. Łaska oznacza dar, który dostarcza radości, przyjemności, pociechy itp. Przyjmowana jest dobrowolnie. Boża łaska to niezasłużona dobroć dla grzeszników. Zbawienie pochodzi z dobrowolnej, suwerennej, wolnej i pełnej łaski Bożej.
    Łaska nie jest rezygnacją z moralnej uczciwości Boga. Sprawiedliwość Boża została w pełni zaspokojona przez sąd dokonany na Panu Jezusie Chrystusie. Łaska nie powoduje wymazania grzechu, ale przynosi go z człowieka na Jezusa Chrystusa (Rz.3,21-26). Łaska w rezultacie przynosi usprawiedliwienie (Rz.3,24), obfite życie (Rz.5,17) i życie wieczne (Rz.6,23). Z Bożego Słowa możemy wyciągnąć wniosek, że istnieją dwa rodzaje łaski: ogólna (powszechna) oraz szczególna (zbawiająca).

    2. Łaska ogólna
    Łaska ogólna to dobroć Boża względem całego rodzaju ludzkiego, niezależnie od grzechu panującego w świecie. Objawia się ona w postaci deszczu, żniwa, pokarmu, zadowolenia i innych materialnych oraz społecznych błogosławieństw Mt.5,43-48. Łaska ogólna objawia dobroć Bożą, która ma na celu zwrócenie uwagi człowieka na potrzebę upamiętania się Rz.2,4.Bóg jest naturalnym Ojcem ludzkości, gdyż przez Niego zostało wszystko stworzone. Myśl powyższą wypowiedział apostoł Paweł podczas pobytu w Atenach: „Jesteśmy bowiem z Jego rodu.” Dz.17,28. Paweł mówił również: „W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy,” oraz, że On „…sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko.”, a nawet więcej: „z jednego [człowieka] wywiódł cały rodzaj ludzki, aby zamieszkiwał całą powierzchnię ziemi. Określił [im] właściwe czasy i granice zamieszkania,”Dz.17,24-29. Dowodem Bożej dobroci jest Jego troska o wszystkich. To, że zsyła „deszcz” na sprawiedliwych i na niesprawiedliwych, jest przejawem Jego łaski ogólnej. Ptaki w powietrzu, zwierzęta na polach oraz cała ludzkość korzystają z jej błogosławieństw – „Ty otwierasz swą rękę i wszystko, co żyje, nasycasz do woli.” Ps.145,16.
    Ponieważ łaska obdarza człowieka, można zastanawiać się, czy manifestacją takiej łaski jest także niszczenie złych przez Boga. Sąd Boży zniszczył grzesznych ludzi w czasie potopu, lecz łaska objęła generację, jaka nastąpiła po potopie. Cokolwiek Bóg czyni, albo zezwala by zostało uczynione, służy ogólnemu dobru, nawet gdyby obserwującym te wydarzenia wydawało się inaczej.
    Może to być zniszczenie niektórych dla dobra wielu. Ten fakt miał miejsce w przypadku wyniszczenia Kananejczyków, o których zepsuciu i demoralizacji mówi historia.

    3. Łaska szczególna
    Łaska szczególna jest zbawiającą. Zbliża ona człowieka do Chrystusa (J.6,44), odnawia serce i uwalnia od panowania grzechu. Łaskę tę objawił Chrystus (J.1,17). W okresie starotestamentowym ludzie też bywali zbawieni przez łaskę, ale Chrystus objawił ją jako powszechną w okresie nowotestamentowym. Łaska ta jest niezasłużonym miłosierdziem i upodobaniem albo radowaniem się Bożym upodobaniem. Wyraża ona pragnienie Boga zmierzającego do zbawienia człowieka, określa Jego dążenie do zbawienia wszystkich, którzy przyjmą odkupienie dokonane przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Łaska zbawiająca jest całkowicie darem Bożym, nie wynika z ludzkich zasług, ale z odkupienia, jakie jest w Chrystusie Jezusie – „łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa.”J.1,17. Człowiek przyjmuje wszelkie dobrodziejstwa tej łaski tylko przez przyjęcie Chrystusa i tego, co Chrystus dokonał. „Z Jego pełności wszyscy otrzymaliśmy – łaskę po łasce.” J.1,16.
    Zbawienie otrzymujemy bez żadnych zasług z naszej strony, bez jakichkolwiek dzieł sprawiedliwości, jakich może dokonać upadły człowiek: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga:” Ef.2,8. Jeśli człowiek w poszukiwaniu zbawienia myśli, że może do dokonanego dzieła Chrystusowego dodać coś ze swoich zasług, to takie mniemanie jest pomyłką. Galicjanie popełnili wielki błąd myśląc, że mogliby uczynić coś, czym by zasłużyli na „usprawiedliwienie w Prawie”. Gal.3,11. Apostoł uczył ich, że „w Prawie nikt nie osiąga u sprawiedliwienia przed Bogiem,”.
    List do Rzymian od rozdziału 3 podkreśla prawdę, że wszyscy „dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie.” Rz.3,24. Łaska jest cechą Boga, jednym z przymiotów Boskiej doskonałości. Wolna, nadrzędna, niezasłużona łaska Boża z miłości do grzesznego i winnego człowieka objawia się w przebaczeniu grzechów i wybawieniu od kary wiecznej.

    4. Łaska ogólna a zbawiająca
    Łaska Boża jest ta sama, kiedy działa dla dobra człowieka lub dla jego zbawienia, chociaż jej funkcja bywa różna. Łaska zbawiająca ma na celu zbawienie człowieka, a nie na przykład karmienie ciała. Wola człowieka odgrywa tutaj ważną rolę. Zbawienie jest tego, „ktokolwiek by go pragnął”.
    Gdyby człowiek nie miał prawa wyboru czy przyjąć lub nie przyjąć Bożej łaski, oferowanej dla jego zbawienia, wola człowieka nie byłaby wolna. Kiedy to, co robimy, robimy pod przymusem, to nie ma wolności, jesteśmy sługami tego „muszą”. Jeśli zbawienie jest ofertą i apelem skierowanym do ludzkiej woli, to ta będąc wolną, podejmuje decyzje.
    Gdy rozważymy łaskę jako niezasłużone miłosierdzie i dobroć Bożą obejmującą bez zasług tych, którzy przyjmują jej błogosławieństwo, musimy wierzyć, że łaska, która może być nazwana ogólną (powszechną), jest generalna i materialna, podczas gdy łaska zbawiająca jest osobista i duchowa.
    Skoro szatan jest bogiem świata i „cały zaś świat leży
    w mocy Złego.” IJ.5,19, możemy zastanawiać się, dlaczego jednak znajdujemy w tym świecie dowody uprzejmości, prawdy, miłości i piękna. Po upadku człowieka, na ziemi spoczęło przekleństwo: „Cierń i oset będzie ci ona rodziła,” IM.3,18. Człowiek jednak może radować się gdyż Bóg: „Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i radością napełniał wasze serca.” Dz.14,17. A zawdzięcza to łasce Bożej objawiającej się dla całej ludzkości; niewierzących jak i wierzących – „słońce Jego wschodzi nad złymi i dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i na niesprawiedliwych.” Mt.5,45.
    Talenty, jakimi obdarowany jest człowiek i przywileje, którymi się raduje, są rezultatem tej łaski. Kiedy Izajasz widział Pana „zasiadającego na tronie” usłyszał serafy śpiewające „Cała ziemia pełna jest Jego chwały>>”Iz.6,1-2. Obecność Boga objawia się przez łaskę, a nie tylko przez sąd: „Ty otwierasz swą rękę i wszystko, co żyje, nasycasz do woli.” Ps.145,16.
    Fakty opisane w Biblii, jak np. „Przypatrzcie się ptakom podniebnym… a Ojciec wasz niebieski je żywi”, jak również „Przypatrzcie się liliom polnym, jak rosną Mt.6,26,28 potwierdzają troskę Boga o te najprostsze formy Jego stworzenia
    Powszechna łaska chroni ludzkie istoty. Wielu może powiedzieć o Bożej interwencji dla ich dobra, chociaż Go nie znali, ani Mu nie służyli. O tym fakcie wypowiedział się jeden z pisarzy: „powszechna łaska obejmuje wszelkie dobrodziejstwa i przywilejem jakimi obdarowana jest ludzkość w swym naturalnym stanie”.
  • @bar-bara 19:08:22
    ZBAWIENIE cz.III - ŁASKA (b) Cd.


    5. Idee dotyczące łaski i wiary
    Duże zainteresowanie teologów wzbudza stosunek ogólnej łaski do łaski zbawiającej. Zastanawiają się oni nad tym, czy są one takie same, czy różne, czy ich dawcą jest Chrystus, czy Duch Święty. Wreszcie czy wynikają one z dzieła Wszechmogącego Ojca, czy samego Chrystusa jako Odkupiciela.
    Zwolennicy nauki Kalwina (1509-1564 uznawał luterańską tezę o zbawieniu wyłącznie przez wiarę, bez udziału uczynków, jednak podkreślał rolę przeznaczenia), gdy chodzi o zbawienie uznają powszechną łaskę za „objawienie troski i planu Bożego dla całej ludzkości”. Podkreślają oni również, iż ogólna łaska może być odrzucana i lekceważona. Łaska zbawiająca, według ich wiary, jest nie do odparcia przez tych, którzy są wybrani. Kiedy Bóg wyjdzie im naprzeciw, jeśli chodzi o zbawienie, są niejako zmuszeni do poddania się Jego woli.
    Kalwin uważał, że istotnym osiągnięciem jakie wypracowuje w nas Duch Święty, jest wiara. Dzięki wierze pojmujemy i rozumiemy Chrystusa i Jego Królestwo. Wiara sama w sobie jest niezawodnym i pewnym przyjęciem tych bogactw, które są nam
    obiecane przez Boga.
    W 1555r. w Augsburgu, luteranie przyjęli następujący artykuł dotyczący wiary zbawiającej: „ludzie nie mogą być usprawiedliwieni przed Bogiem przez własną moc, zasługi albo czyny, lecz usprawiedliwieni są darmo, przez Chrystusa, przez wiarę. Mogą wierzyć, że zostali przyjęci do społeczności, oraz że grzechy ich są przebaczone dzięki Chrystusowi, który przez swoją śmierć uczynił zadośćuczynienie za nasze grzechy. Tę wiarę uznaje Bóg za sprawiedliwość przed Nim”.
    Luter (Marcin 1483-1546, przywódca Reformacji. Ogłosił swoje poglądy w 1517r. przybijając na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze 95 tez. Podstawową tezą jest twierdzenie o osiągnięciu zbawienia tylko przez wiarę w Chrystusa) uczył, że łaska jest wewnętrznym oświeceniem umysłu i rozpaleniem woli, dzięki czemu szukamy jedynie Boga, otrzymując jako rezultat łaski – miłość. Mówił on: „Ja przyjmuję łaskę jako upodobanie Boże, a nie kwalifikację duszy; Boża miłosierna wola jaka została objawiona i ogłoszona przez Chrystusa – to jest łaska”.
    Melanchton (Filip 1497-1560, niemiecki humanista, profesor Uniwersytetu w Wittenbergii, współpracował z Lutrem nad przekładem Nowego Testamentu na język niemiecki. W 1521r. opracował systematyczny wykład teologii luterańskiej.): „Łaska jest usunięciem grzechów, albo miłosierdziem obiecanym przez Chrystusa i zawiera wdzięczne przyjęcie, któremu towarzyszy dar Ducha Świętego”.
    Grzegorz Wielki (w latach 1073-1085 jako papież Grzegorz VII, wprowadził wiele reform w Kościele rzymskokatolickim.) pisał: „Bez łaski nie może być zbawienia. Jedynie łaska sprawia, że możemy pojąć dobro”. Grzegorz jednakże uczył, że dobro, jakie czynimy, pochodzi tak od Boga jak i z nas samych; z Boga przez łaskę, a z nas przez posłuszną wolną wolę. Również wiarę uznawał za rezultat łaski.
    Arminianie (odłam protestantów z Holandii, nazwany od nazwiska J.Arminiusza; 1560-1609 profesora teologii w Lejdzie, zwani też remonstrantami, nie zgadzali się z doktryną Kalwina o predestynacji) utrzymywali, że jest bardzo mała różnica, albo żadna, między łaską ogólną a zbawiającą. Bóg kieruje biegiem spraw dla dobra wszystkich i w pełni wpływa na zbawienie każdego. Ze zbawiającej łaski może skorzystać każdy człowiek. Duch pociąga, lecz człowiek musi się poddać.
    Wierzymy, że Bóg jest zainteresowany całą ludzkością. Dlaczegóż mielibyśmy wierzyć, że wszystkie włosy jednego człowieka są policzone – a włosy drugiego – nie? Jeśli Bóg zważa na wróbelki, które są niższą formą Jego stworzenia, czyżby nie był zainteresowany człowiekiem stworzonym na Jego podobieństwo, choć jest „z ziemi, ziemski”.
    Urlich Zwungli (1484-1531 inicjator reformacji szwajcarskiej. Działał w Zurychu, gdzie ogłosił swoje poglądy. Występował przeciwko władzy papieskiej, kultowi świętych, celibatowi itp.) uważał, że wiara zasadza się na ufności w łaskę Bożą. Dla wierzącego wiara jest bogactwem, które odczuwa w duszy tak, jak w ciele odczuwa się zdrowie. Duch Święty sprawia, że człowiek odczuwa prawdę Pisma Świętego i w ten sposób osiąga ufność w łaskę Bożą. To jest wiara.
    Działanie rozpoczęte w nas przez Ducha Świętego wzbogacone jest przez rodzące się z wiary dobre uczynki. Ponieważ Duch Święty budzi w wierzących to, co jest dobre, toteż właściwie nie potrzebują już zakonu. On kieruje i prowadzi. Dlatego wszyscy, którzy narodzeni są na nowo, słuchają Jego Słowa. W ten sposób zakon jest wypełniany dobrowolnie, a nie pod przymusem. Odkupieńcze dzieło Chrystusa staje się naszym poprzez jego stosunek do nas – przez naszą wiarę w Niego. Jeśli wierzymy w Pana Jezusa Chrystusa, On jest naszym przebłaganiem; naszą doskonałością przed Bogiem, naszym zbawieniem, naszą zapłatą i odkupieniem. Ten, kto wierzy w Chrystusa, uznawany jest przed Bogiem za sprawiedliwego i dostępuje przebaczenia grzechów.

    6. Zbawienie z wiary, nie z uczynków
    Wysuwanie zastrzeżeń do poglądu, że zbawienie dokonuje się „przez wiarę” jest niesłuszne. Nie można także zaakceptować nauki, że zbawienie zależy od dobrych uczynków. Ten, kto przyjmuje zbawienie przez wiarę w Chrystusa, odwraca się od własnych zasług, a przyjmuje Chrystusa jako jedyną zasługę. Boża obietnica mówi: „Każdy kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki.” J.11,26. Ofiarowując nam dar swego Syna, Bóg oczekuje jedynie od człowieka, aby przyjął to, czego dokonał Chrystus: „Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi,”J.1,12. W jaki inny sposób mogli go otrzymać, jeśli nie przez wiarę? „ Sprawiedliwość zaś osiągana dzięki wierze tak powiada: Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do sprawiedliwości, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia.”Rz.10,6-10.
    Zbawienie dokonuje się przez całkowite poleganie na tym, co Chrystus wykonał za nas –

    7. Życie chrześcijańskie, życiem łaski
    Od momentu zbawienia człowiek rozpoczął życie w wierze w łaskę Bożą. Konieczna jest więc ufność w łaskę w każdej fazie chrześcijańskiego życia –
    „Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa…”(IIP.3,18). Owoc łaski można łatwo ujrzeć w następujących słowach „Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się…” Dz.11,23). Apollos „Gdy przybył, pomagał bardzo za łaską [Bożą] tym, co uwierzyli” (Dz.18,27). Charakter i wartość ducha wierzącego mogą być mierzone przez przyjętą łaskę – „każdemu zaś z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego” (Ef.4,7). Łaska jest wielkim nauczycielem prowadzącym do chrześcijańskich cnót – „Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie” (Tyt.2,11-12). Niebezpieczne jest nauczanie, iż osoba raz zbawiona zostaje taką bezwzględnie na zawsze: niezależnie od postępowania tylko dlatego, że Jezus już za wszystko zapłacił. Jest to nieporozumienie. Gdzie została darowana łaska, tam będzie rozkwitał z niej trwały chrześcijański charakter uświęconego życia. Nie oznacza to życia w stanie bezgrzeszności. Chrześcijanin uświadamia sobie prawdopodobieństwo grzechów popełnionych przez nieświadomość, które wymagają wyznania i odwrócenia się od win. Wie także, że może grzeszyć ulegając pokuszeniom. Każdy zwyciężony przez grzech powinien uświadomić sobie, że „…Jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika u Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego.” (IJ.2,1). Dzieje się to za sprawą pośrednictwa Chrystusa i doskonałość Jego odkupienia – „Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.” (IJ.1,9). Dla każdego szczerego serca istnieje możliwość upamiętania się i uzyskania przebaczenia. Nie mogą się jednak czuć bezpieczni ci, którzy kiedyś przyjęli Pana Jezusa jako swego Zbawiciela a teraz wybierają drogę niesprawiedliwości. Jakub ujął tę sytuację w słowach:
    „Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie.”(Jk. 2,2-17). Kiedy Abraham uwierzył Bogu, zaczął postępować jak wierzący. W ten sposób wiara została potwierdzona przez jego własne uczynki (Jk.2,2-14).

    8. Wszelkie duchowe błogosławieństwa pochodzą z łaski
    Duch Święty jest „Duchem łaski” (Hbr.10,29). Dzięki Niemu odkupienie i Boże błogosławieństwa nabyte przez krew Chrystusa są żywe i owocują w życiu człowieka. Chrystus nabył każde duchowe błogosławieństwo swoją krwią; Duch zaś daje nam to, co zostało nabyte już wcześniej. Włącza w to dar zbawienia – „ a łaska przez Pana Boga dana- to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” (Rz.6,23).
    Dary do służby określane są jako „dary Ducha” (IKor.12,4,9,28,31). Słowo przetłumaczone jako „dar” w Rz.6,23 odpowiada greckiemu słowu „chris”, a przetłumaczone jako „dar” w IKor.12, odpowiada słowu „charisma”. Każde z tych słów oznacza: łaskę, upodobanie, uprzejmość.

    9. Podsumowanie
    Łaska jest podstawowym źródłem zbawienia i życia w społeczności z Bogiem. Umożliwia ona wszystkim ludziom skorzystanie z dzieła odkupienia. Każdy człowiek ma szansę skorzystania z Bożej oferty przyjęcia życia wiecznego.
    W dziele zbawienia niewątpliwie ważną rolę odgrywa wola Boża. Jaka jest jej rola i współzależność z wolą człowieka będzie przedmiotem następnych rozważań.
  • @von Finov 08:17:31
    Nie o to mi chodzi.

    Moze odeslij ludzi do Slowa Boga?
    Jeden werset, kilka wersetow?


    Dlugie wpisy sa dobre, ale nie 'maczkiem', nie kopiowane.

    Zadalam ci gdzies indziej pytanie i nie odpowiedziales mi.

    Zadam ci u tez: czy wedlug ciebie zydzi sa izraelem?

    Czy lozysz (pieniadze) na Izrael dzisiaj?

    Jesli tak robisz, to dlaczego?
  • @bar-bara 22:21:19
    Zacząłem odpisywać na Twoje pytania i chciałem to zrobić w sposób wyczerpujący w temacie ze zdjęciem trzech hierarchów od tyłu. Po jednym moim wpisie ktoś zdjął temat ze strony.
    Odpowiedź jednym zdaniem nie jest rzetelnym uargumentowaniem.
    Żydzi niewątpliwie są w większości potomkami człowieka o imieniu Izrael, stąd możemy ich nazywać Izraelitami.
    Biorąc wielowiekowe możliwości pomieszania genetycznego nie jestem w stanie stwierdzić na ile są wymieszani z innymi nacjami.
    Porównując funkcjonowanie współczesnych Żydów na tle Izraelitów z czasów Mojżesza do pierwszych lat świątyni Salomona niewątpliwie są różne różnice. Brak fizycznej świątyni i systemu ofiarniczego stanowi zasadniczą różnicę pomiędzy starożytnymi Izraelczykami i współczesnymi Żydami.
    Izraelem było 12 pokoleń. Dzisiaj wiemy, że 10 pokoleń uległo rozproszeniu po uprowadzeniu w 723r.p.Chr. do Asyryjskiej niewoli. Pozostały dwa pokolenia. I to o niepewnej genealogii.
    Chcąc próbować restaurować pierwotny Izrael z jego starotestamentowymi funkcjami i rolą widać, że się to nie da.
    Można to próbować odtwarzać, ale będzie to tylko powierzchowna mistyfikacja. Choć wiemy, że np. przygotowania do rekonstrukcji świątyni i kultu świątynnego idą w Izraelu pełną parą.
    Izraelici mieli swoją rolę do wypełnienia, chrześcijanie mają swoją rolę.
    Ja moje ograniczone środki materialne używam w miejscu, do którego powołał mnie Bóg. Moim powołaniem nie jest udział w restaurowaniu kultu świątynnego, który miał w historii ważną rolę do spełnienia i jak to wypełnili Izraelczycy wiemy mz Biblii i historii.
    Dzisiaj chrześcijanie mają swoją rolę do wypełnienie.
    Nie daję pieniędzy na współczesny Izrael. Żydzi sami wyrywają dla siebie pieniądze na całym świecie. Mają ich dość nie tylko dla jedzenia, ubrania, mieszkania, ale nawet na uzbrojenie wielokrotnie przewyższające naszą polską armię. Nie widzę potrzeby ich szczególnego dofinansowywania.
    To że są otoczeni przez same wrogie państwa? Tak było od wieków i podstawą ich błogosławionego i bezpiecznego bytu - gdy byli z Bogiem, to zawsze był Bóg.
    Czy Żydzi żyją dzisiaj z Bogiem wg miary Boga?
    Czy Pan Jezus Chrystus funkcjonowałby współcześnie tak, jak postępują Żydzi?
  • @Naczelny 10:32:04
    A tak w ogóle, to co to jest "zbawienie"?

    ZBAWIENIE cz.IV –
    Cd.
    WOLA BOŻA W ZBAWIENIU (a)

    1. Wybranie i przeznaczenie
    „Wybranie” i „przeznaczenie” są to terminy biblijne. Nie wszystkie zagadnienia związane z użyciem tych terminów w Piśmie Świętym są dla nas jasne. Istnieje pewna sfera tajemnicy dotycząca tych zagadnień. Biblia nie kładzie specjalnego nacisku na te tematy i nie będziemy w stanie w pełni ich rozwiązać i pojąć. Zapoznamy się tylko z pewnymi faktami, jakie podaje w tych sprawach Słowo Boże.
    Bóg wybiera ludzi aby nawiązali z Nim bezpośrednią relację. Człowiek znajdujący się w niewoli grzechu, sam nie potrafi wybrać Boga i Jego sprawiedliwości. Tylko moc Boża może wyzwolić człowieka IIKor.4,3,6.
    Hebrajskie słowo oznaczające „wybranie” brzmi „bachar”. Słowo to użyte jest w Starym Testamencie 164 razy. Odnosi się ono do różnych osób i rzeczy, np. Saula ISam.10,24, świątyni IIKrn.7,16, Abrahama Neh.9,7, głównie jednak do Izraela.
    Słowo „wybranie” w Nowym Testamencie użyte jest około 50 razy. Wyraża się słowami greckimi: „eklegoma” – wybranie, „ekloge” – wybór, „eklektos” – ktoś wybrany. Na ogół wybranie ma na celu zwrócenie uwagi na tego, kto dokonuje wyboru, to jest na Boga. Wybranie rzadko przeciwstawiane jest potępieniu. Np. w Rz.9,10-13 jest mowa o wybraniu Jakuba na przywódcę. W Rz.9,17 czytamy o zatwardzeniu serca faraona, aby okazała się moc Boża i zostało rozsławione imię Pana.
    W Nowym testamencie wybranie dotyczy przeważnie Kościoła Ef.1,2-4 i zwraca się tam uwagę na następujące fakty:
    a) wyboru dokonuje Bóg przez Jezusa Chrystusa (Jego dzieło),
    b) dokonało się ono przed założeniem świata,
    c) jego celem jest uświęcenie nas,
    d) możemy nie osiągnąć celu wybrania Rz.11,22, jesteśmy wezwani do umacniania wyboru IIP.1,10. Wynika stąd wniosek, że wybranie dotyczy przede wszystkim stanu świętości. Świętość jest celem a nie kwalifikacją na podstawie której następuje wybór IJ.15,16; IITym.3,5.
    Bóg jest suwerenny. Według swojej woli stworzył On różnych ludzi Rz.9,20-23. Człowiek też ma wolną wolę i może przeciwstawić się woli Boga, oraz dać odpór działaniu Ducha Świętego – np. Adam, Niniwa IITym.19-20. Bóg przeznaczył wszystkich tych, którzy przyjęli Jego Syna jako Zbawiciela i Pana do swojej wiecznej chwały; postanowił ich powołać i usprawiedliwić jako swój lud (Kościół) J.1,12; Rz.8,28-31; IP.1,19-20.
    Istnieje następujący Boży porządek dotyczący przeznaczenia:
    - przewidywanie
    - wybranie
    - przeznaczenia
    W dziele zbawienia można zauważyć rolę i odpowiedzialność człowieka oraz wybór Boga. W zakresie odpowiedzialności człowieka leży:
    a) uzmysłowienie sobie, że Bóg oferuje zbawienie dla wszystkich ludzi,
    b) uświadomienie sobie, że zbawienie jest możliwe tylko dzięki ofierze Chrystusa,
    c) akceptacja i przyjęcie ofiary Chrystusa i życie w wierze oraz naśladowanie Pana Jezusa.
    Boży wybór jest dziełem Jego łaski, przez którą On dokonał wyboru do zbawienia tych, którzy zaakceptowali ofiarowane im zbawienie w Chrystusie. Ponieważ Bóg jest wszechwiedzący, On wiedział, kto przyjmie ofertę zbawienia i wytrwa w wierze – tych przeznaczył do swego Królestwa Wiecznego.
    Są trzy szkoły mające odmienne poglądy na wybranie i przeznaczenie:
    a) Arminius’a b) Barth’a c) Kalwina

    Poglądy Arminan
    A. Wybranie jest suwerennym dziełem Boga. Nie musiał On nikogo wybierać, wszyscy mogliby zostać potępieni z powodu grzechu.
    B. Wybranie stało się „w Chrystusie”, ponieważ mogło ono dokonać się jedynie przez Jego zasługi.
    C. Bóg wybrał tych, o których wiedział, że uwierzą (Rz.8,29,30; IP.1,1-2).
    D. Jest zrozumiałe, że łaska Boża jest dla wszystkich ludzi i wszystkim umożliwia zaakceptowanie Pana Jezusa Chrystusa. Bóg wiedział jednak kto przyjmie łaskę, a kto ją odrzuci.

    Poglądy Barth’a
    Według Barth’a (1889-1968, szwajcarski teolog Kościoła Reformowanego, obstawał przy trafności i absolutności autorytetu poglądów racjonalnych, opartych na Słowie Bożym. Jest to znany przywódca teologii kryzysu i neoortodoksji, która z egzystencjonalnej zmieniła się na teologię Słowa Bożego.) przeznaczenie ma podwójny wydźwięk:
    - Chrystus był przeznaczony, aby pójść na Golgotę i równocześnie tam został odrzucony,
    - wszyscy mogą być wybrani i zbawieni, chociaż nie wszyscy o tym wiedzą.

    Poglądy Kalwina
    Jan Kalwin uważał, że pierwszym, najważniejszym obowiązkiem człowieka jest czynienie woli Bożej. Po upadku człowiek nie mógł się z tego obowiązku wywiązać. Wszyscy jesteśmy potępieni. Dopiero Chrystus odkupił wybranych, którzy żyją przez wiarę w Niego i są teraz zdolni do wypełnienia woli Bożej. Bóg dokonał wybrania zupełnie bezwarunkowo – wybrał z miłości, nie stawiając warunków wybrania. Wybrał pewną liczbę ludzi nie kierując się ich zasługami (a więc nie patrzył na to, czy będą posiadali wiarę). Z tego rozumowania wynika, że niemożliwe jest, aby ktoś został pozbawiony łaski, jeżeli był przeznaczony do zbawienia. Poglądy te nie uwzględniają wolnej woli człowieka.

    2. Odkupienie dla wszystkich
    W tekstach Biblii dotyczących zbawienia powtarza się słowo „każdy” – „aby każdy, kto w Niego wierzy, miał Życie wieczne” J.3,15, „Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał Życie wieczne” J.3,16, „by świat został przez Niego zbawiony” J.3,17.
    Te wersety wskazują na powszechność usprawiedliwienia przez wiarę. Trudno w nich znaleźć potwierdzenie dla wiary w ograniczone odkupienie, które obejmuje tylko wybranych. Nie można mówić, iż odkupienie było niewystarczające dla wszystkich, że Duch pracuje tylko z wybranymi, którzy zostali powołani przez Boży wyrok, a nie działa w innych, gdyż są przeznaczeni na potępienie.
    Apostoł Paweł, którego uważa się za głównego wyraziciela ograniczonego odkupienia, jest wyrazicielem powszechnej łaski – „który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie.”
    ITym.2,4,6. Jan Chrzciciel rzekł o Jezusie: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.” J.1,29. Jezus rzekł: „Nie przyszedłem bowiem po to aby świat potępić, ale by świat zbawić” J.12,47.
    „A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie.” Rz.5,18. „iż z łaski Bożej zaznał śmierci za każdego”Hbr.2,9.
    Są to niektóre z wersetów Pisma Świętego mówiące o tym, że odkupienie jest powszechne w swoim zasięgu i działaniu. Głoszenie, że powołanie obejmuje tylko wybraną grupę spomiędzy ludzkości, nie zgadza się z prawdami stwierdzonymi uprzednio.
    W Starym Testamencie powołanie ograniczone było do jednego narodu, najpierw wybranego, potem powołanego. W Nowym Testamencie powołanie jest powszechne dla wszystkich ludzi, najpierw powołanych, a potem wybranych.
  • Miłość mieć
    Tyle opinii, ilu komentujących. Każdy z nas ma swoja własną wizję bożego porządku i mocno stara się przekonać resztę do własnych racji. Dlaczego? Co nam da wspólnota wiary, skoro istnieje tylko relacja ja-bóg, nie ma relacji my-bóg. Jezus zostawił nam wspaniały przekaz, tylko trzeba się trochę potrudzić, pogrzebać w popiele aby odkryć swoją perłę. Kiedy już tą perłę się odnajdzie, można ruszyć w drogę. Owszem, nie zapala się świecy by pod korcem stała, jednak świeca świeci, nie jej zadaniem wzniecanie pożaru.

    A artykuł bardzo mi się podobał - za wyważone podejście do sprawy relacji z bogiem, bez zbędnych dogmatów.

    Tylko jedna sprawa mnie nurtuje. Miłość i jak to autor ujął "przykazanie abyśmy miłość mieli". Przyznaję, że zawsze bulwersowały mnie słowa: " wzbudźcie w sobie żal, wzbudźcie w sobie miłość". Dla mnie takie wzbudzanie przypomina napinanie przepony w toalecie. Mało tego że nieskuteczne, to jeszcze gruntujące postawę wewnętrznego zakłamania. Miłość jest albo jej nie ma. Kiedy mam w sobie złość, strach, zazdrość, pożądanie, to nie mam miłości. Na nic zda się chwilowe wyobrażenie słodko-pierdzącej błogości, bo za chwilę, przy najbliższym spotkaniu z "bliźnim" tamte w/w emocje biorą górę. Miłość jest, a naszym zadaniem jest ją odkryć - aby objąć ją własną świadomością.
  • @eugen 11:29:19
    Zbawienie?

    ==Dobre pytanie, liczyłem że ktoś też mi powie.==

    ZBAWIENIE cz.IV –
    WOLA BOŻA W ZBAWIENIU (b) Cd.


    3. Wybranie w Starym Testamencie
    Bóg wybrał Izraelitów jako szczególny naród. Byli oni narodem wybranym do realizowania zaszczytnych celów. Między innymi ich celem było: 1) przygotowanie warunków, aby świat mógł przyjąć Zbawiciela,
    2) objawienie prawdy Bożej zawartej w Piśmie Świętym: „Na czym więc polega wyższość Żyda? I jaki pożytek z obrzezania? Wielki pod każdym względem. Najpierw ten, że zostały im powierzone słowa Boże.” Rz.3,1.
    Chociaż zostali wybrani aby stać się narodem wyróżnionym, kiedy opuścili Boga zostali poddani Jego sądowi. Rozdziały w Rz.9-11 napisane zostały celem wyjaśnienia, że chociaż Izrael był narodem wybranym, to jednak z powodu niewiary został odłączony, aby poganie mogli zostać wszczepieni w jego miejsce i otrzymać duchowe błogosławieństwa w Chrystusie. Istnieje różnica między Izraelem według ciała, naturalnym pokoleniem Abrahama, a Izraelem, który przez wiarę jest duchowym potomstwem Abrahama. Wierzący poganie są również duchowym nasieniem Abrahama.

    4. Wybranie w Nowym Testamencie
    Powołanie Izraela dotyczyło nacji, z niej przyszedł na świat Zbawiciel. Oferuje On zbawienie dla pojedynczych ludzi i narodów. Oferta zbawienia głoszona jest przez Ducha – za pośrednictwem kościoła chrześcijańskiego. Jest ona skierowana do wszystkich przez Ducha Łaski. Wszyscy którzy ją przyjmują są zbawieni, lecz może być odrzucona przez niewiarę. (Zwróć uwagę na zaproszenie w Dz.13,39-40, oraz na ostrzeżenia w wierszach 41-42).
    Ewangelia Chrystusowa jest „mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka.” Rz.1,16. jej celem jest „aby pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze.” Rz.1,5. Wybrani to ci, którzy przyjęli łaskę Bożą w Panu naszym Jezusie Chrystusie i zostali usprawiedliwieni przez Boga – „Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? Rz.8,33.
    Będąc wybranymi przez wiarę – napominani są, aby przyoblekli się „Jako wybrańcy Boży” we wszelkie cnoty chrześcijańskie Kol.3,12 i „starajcie się umocnić wasze powołanie i wybór!” IIP.1,10, dodając do wiary te różnorodne cnoty, o jakich mówi IIP.1,5-8,10 i uważali na ostrzeżenia. „Komu bowiem ich brak, jest ślepy – będąc krótkowzrocznym, zapomniał o oczyszczeniu z dawnych swoich grzechów.” IIP.1,9. Osoba która zapomniała, że była oczyszczona ze swych starych grzechów, to ta, która była zbawiona, lecz teraz odpadła od łaski.
    Jeśli „nie oszczędził Bóg gałęzi naturalnych, może też nie oszczędzić i ciebie.” Rz.11,21. Niektórzy próbowali odnieść te słowa do przywilejów wszystkich pogan, a nie tylko do zbawionych. Jakiż nie zbawiony poganin jest „wszczepiony ty, który byłeś dziczką oliwną, i razem[z innymi gałęziami] z tym samym złączony korzeniem, na równi z nimi czerpałeś soki oliwne,”Rz.11,17?
    O jakim nie zbawionym poganinie można by powiedzieć; ale ty wiarą stoisz? Kto to jest „ty” który stoisz wiarą, a do kogo pisze Paweł – czy są to wierzący w Rzymie, czy niewierzący Rzymianie? Ci do których owo pismo było adresowane, byli wierzącymi – „Podobnie…jak wy niegdyś byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś z powodu ich nieposłuszeństwa dostąpiliście miłosierdzia,” Rz.11,30.
    „Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy – poganie… – w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa.” Ef.2,11-13.
    Piotr, którego listy mówią wiele o przywilejach wybrania, nie wymienia przywileju, który zapewniałby niemożność odpadnięcia. Mówi co następuje: „Dlatego bardziej jeszcze, bracia, starajcie się umocnić wasze powołanie i wybór! To bowiem czyniąc, nie upadniecie nigdy.” IIP.1,10.
    Paweł zaś pisze: „Siebie samych badajcie, czy trwacie w wierze, siebie samych doświadczajcie. Czyż nie wiecie o samych sobie, że Jezus Chrystus jest w
    was? Chyba żeście odrzuceni.” IIKor.13,5.

    5.Cytaty Pisma Świętego dotyczące wybrania
    Niektórzy błędnie wyjaśniają problem upadku tych, którzy zostali wybrani. Według nich ostrzeżenie podane w Hbr.6,4-6 dotyczy wierzących Żydów, którzy zachwiali się w wierze w Pana Jezusa Chrystusa, po uprzednim dojściu tylko do progu zbawienia. Pomimo, że Duch Święty prowadził, oświecał i przekonywał ich.
    Niektórzy uważają, że osoby te były tylko „oświecone”, chociaż to samo słowo przetłumaczone jako „oświecenie” odnosi się do zbawionych w Hbr.10,32, gdy czytamy: „Przypomnijcie sobie dawniejsze dni, kiedy to po oświeceniu wytrzymaliście wielkie zmaganie, to jest udręki” Byli oni również „uczestnikami Ducha Świętego”. „Uczestnicy” jest tłumaczeniem słowa „metochos” oznaczającego „branie udziału”, „uczestniczenie w …”,
    „… uczestnicy powołania niebieskiego” Hbr.3,1.
    „Jesteśmy… współuczestnikami Chrystusa, jeśli pierwotną nadzieję do końca zachowamy silną.”Hbr.3,14.
    I znowu: „Jeśli jesteście pozbawieni karcenia, którego uczestnikami stali się wszyscy,”. Być uczestnikiem, znaczy „dzielić się”, „trzymać”, „być partnerem”. Jest jasne, że ci wierzący byli tymi, którzy otrzymali Ducha Świętego. Oni „zakosztowali daru niebieskiego” Hbr.6,4. czy można powiedzieć, że to znaczy, iż nie uczestniczyli w ewangelii łaski? Tak samo moglibyśmy powiedzieć, że „Jezus nigdy nie umarł”, a tylko „zakosztował śmierci za każdego”. Inaczej; był jej blisko aby zakosztować, lecz nie przeżył faktycznej śmierci. Z kolei można myśleć, że „Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan” Ps.34,9 oznacza: „spróbujcie
    Oni zakosztowali również „mocy przyszłego wieku” Hbr.6,5. Ich przeżycie jest dobrze wyrażone w Ef.1,13-14: „w Nim również – uwierzywszy, zostaliście naznaczeni pieczęcią, Duchem Świętym, który był obiecany. On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie, które nas uczyni własnością [Boga], ku chwale Jego majestatu.”
    Przysłowie: „Jak pies powraca do swoich wymiotów, tak niemądry powtarza swoje szaleństwa.” Prz.26,11 użyte jest przez Piotra jako ostrzeżenie przeciwko odwracaniu się od Boga po poznaniu łaski zbawiennej IIP.2,22. Zwróć uwagę na osoby, o których jest mowa w IIPiotra 2,20-21: „Jeżeli bowiem uciekają od zgnilizny świata przez poznanie Pana i Zbawcy, Jezusa Chrystusa, a potem oddając się jej, ponownie zostają pokonani, to koniec ich jest gorszy od początków. Lepiej bowiem byłoby im nie znać drogi sprawiedliwości, aniżeli poznawszy ją, odwrócić się od podanego im świętego przykazania.”
    Słowo „poznać”, które tutaj jest użyte, pochodzi od „epiginosko”, co oznacza: „wiedzieć o tym”, „w pełni wiedzieć”. Użyte jest w Kol.1,6, gdy chodzi o ewangelię „ która do was dotarła. Podobnie jest na całym świecie, tak również i u was owocuje ona i rośnie od dnia, w którym żeście usłyszeli i poznali łaskę Boga w [jej] prawdzie,”
    Poznanie w IIP.2,20 to „epignosis” – co oznacza „pełne poznanie”. Możemy znaleźć je w IIP.1,2: „Łaska wam i pokój niech będą udzielone obficie przez poznanie Boga i Jezusa, Pana naszego!”.
    W Ef.1,17 Paweł modlił się, aby Bóg dał wierzącym ten sam rodzaj wiedzy (poznania). Dlaczego więc w IIP.2,20 przysłowie dotyczące „umytej świni” i „psa” mogłoby mieć inne znaczenie i odnosić się do czegoś innego, niż to, że zostali obmyci ze swych grzechów przez odkupienie Chrystusowe, a potem zwrócili się znów do tego świata? Ci, którzy uniknęli brudu świata, dostąpili tego, ponieważ żyli w doskonałej relacji z Panem Jezusem Chrystusem.
    Symbolika krzewu winnego i latorośli J.15,1-6 według niektórych oznacza, że bezowocne latorośle będą przedwcześnie zabrane przez Boga do nieba, podczas gdy ludzie zostający w pogardzie dla ich bezpłodności przedstawieni są jako zbierający takie latorośle w wiązki pogardy i palący je, względnie okazujący im swoje lekceważenie. Nie możemy zgodzić się z tym stanowiskiem, a w szczególności, że zabranie do nieba oznacza oddzielenie od Chrystusa Flp.1,23.
    Wszyscy muszą przyznać, że przecież ta bezowocna gałązka była niegdyś częścią winnego krzewu i miała w sobie życie. To podobieństwo nie może mówić o duszy wziętej do nieba. Dotyczy ono przynoszenia owocu sprawiedliwości przez społeczność z Chrystusem. Znaczenie symbolu odczytujemy następująco: jeśli przez społeczność z Chrystusem przynosimy owoc, jest to rezultat tej społeczności. A gdy owocu nie przyniesiemy, nasza relacja z Nim będzie całkowicie zerwana i naszym przeznaczeniem będzie zniszczenie. Jest to lekcja o przynoszeniu owocu Ducha, ostrzeżenie przeciwko przynoszeniu uczynków ciała Gal.5,17-23. „postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała” Gal.5,16. Jest to ostrzeżenie dla tych, którzy zaprzestali chodzić w Duchu, a wybrali pobłażanie ciału, „uczynkom ciała”
    oraz sprowadzają na siebie potępienie – „ci którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą.” Gal.5,21. Jest straszną rzeczą, kiedy Boże ostrzeżenia są odrzucane lub ulega wypaczeniu ich prawidłowe znaczenie w celu utrzymania własnych poglądów.

    6. Augustyn, ojciec doktryny ograniczonego odkupienia
    Do czasów Augustyna (354-439, jeden z największych filozofów i teologów chrześcijańskich. Urodzony w Tagaście [dzisiaj Algeria] nauczał tam retoryki, a później w Rzymie i Mediolanie. Nawrócił się na chrześcijaństwo i przyjął chrzest w 387r. Stał się przywódcą Kościoła w Afryce. W swoich dziełach stworzył pierwszy rozbudowany system filozofii chrześcijańskiej. Jako podstawową tezę swego systemu przyjął bezwzględną zależność świata i człowieka od Boga.) chrześcijanie nie znali innego wybrania i przeznaczenia jak tylko uzależnione od akceptacji ofiary Chrystusa przez człowieka. Augustyn opierając swoje doktryny na nauce grzechu pierworodnego twierdził, że ludzkość była całkiem pozbawiona zrozumienia. Dlatego zbawienie jest jedynie i absolutnie z łaski i bez ludzkiej współpracy. Uczył on, że wyroki Boże decydują o dokładnej liczbie tych, którzy otrzymują łaskę konieczną do rozpoczęcia i przetrwania do końca. Można powiedzieć, że jedynie dla tych zmarł Zbawiciel.
    Tak Luter jak i Melanchton byli początkowo wyznawcami przeznaczenia na wołanie ewangelii, lecz obaj stopniowo zmodyfikowali swoje poglądy, a w końcu odwołali je. Luter powiedział, że predestynacja nie ma być głoszona jako tajemnica rady Bożej, lecz ma być analizowana w świetle objawionego Słowa Bożego.

    7. Podsumowanie
    Słowo prowadzi nas do Chrystusa. Jezus woła wszystkich grzeszników do siebie i obiecuje im odpocznienie, chce aby wszyscy ludzie przyszli do Niego i poddali się, by mogli otrzymać pomoc oraz zbawienie. Prawdziwa doktryna predestynacji może być rozpatrywana w świetle ewangelii Chrystusowej. Wynika z niej, że wszyscy popadli w niewiarę, ale Bóg zmiłował się nad wszystkimi, i że On nie chce, aby ktokolwiek zginął, ale chce aby wszyscy nawrócili się i wierzyli ewangelii. Bóg przygotował i zrealizował dzieło zbawienia. To dzieło może człowiekowi przynieść upragnione życie wieczne, jeżeli odpowie on na Bożą ofertę upamiętaniem się i wiarą.
  • @eugen 11:29:19
    Dobre pytanie, liczyłem że ktoś też mi powie



    ZBAWIENIE cz.V – DEFINICJA ZBAWIENIA

    1. Co obejmuje zbawienie
    Grecki wyraz „sozo” tłumaczony na język polski jako „zbawienie” w oryginale znaczy tyle co: wybawienie, bezpieczeństwo, zachowanie, zdrowie, odnowienie i uzdrowienie. Zbawienie rozpoczyna się w duszy Mk.16,16, zaś pełnię zbawienia osiągamy w momencie przeniesienia nas do chwały Bożej:
    „Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym.” IP.1,5.
    Być zbawionym to oznacza być uwolnionym od przekleństwa zakonu Gal.3,13, od gniewu Bożego ITes.5,9 i od zatracenie wiecznego IITes.1,9. Byliśmy zgubieni, lecz teraz jesteśmy zbawieni: byliśmy związani, jesteśmy wolni; byliśmy potępieni, jesteśmy wolni od potępienia.
    Aby mieć zbawienie, człowiek musi współpracować z Bogiem dającym to zbawienie. Rola dawcy zbawienia jest większa niż biorcy. Potrzebna jest Boża łaska, wiara człowieka i dobre uczynki człowieka pochodzące od Boga.
    Niektóre z dział należą do sfery ponadczasowej, tzn. od wieczności w przeszłości, do wieczności przyszłej:
    - wybranie i przeznaczenie (wieczność przeszła).
    - życie w chwale Bożej (wieczność przyszła).
    ZBAWIENIE jest procesem od chwili nawrócenia do jego pełnego urzeczywistnienia; „Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.” Mat.24,13.
    Część ze składowych zbawienie następują równocześnie np. nawrócenie, odrodzenie, usprawiedliwienie i usynowienie.
    W zbawieniu są też elementy zależne po części od człowieka np. UPAMIĘTANIE I WIARA. Inne w całości dokonuje Bóg. Wystarczy tylko ludzka akceptacja i przyjęcie łaski, a Bóg je realizuje.
    Są to: ODRODZENIE; USPRAWIEDLIWIENIE i USYNOWIENIE. Wytrwanie na drodze do zbawienia zależy od ŻYCIA W POŚWIĘCENIU. Ostatecznym celem zbawienia jest ŻYCIE WIECZNE W BOŻEJ CHWALE.

    2. Dzieło Boże
    Jesteśmy zbawieni, ponieważ sprawił to Bóg dla naszego dobra. Zbawienie to wolny dar Boży wypływający z łaski Pana naszego Jezusa Chrystusa Rz.5,16; Ef.2,8.
    Zbawienie jest owocem Bożej miłości – „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” J.3,16. Ma ono na celu umożliwić nam upodobnienie się do obrazu Jego Syna Rz.8,29, abyśmy mogli zostać współdziedzicami Królestwa Bożego Rz.8,17, żyć i radować się w nieskończonej i błogosławionej wieczności, o której nie mamy nawet wyobrażenia – „A jak nosiliśmy obraz ziemskiego [człowieka], tak też nosić będziemy obraz [Człowieka] niebieskiego.”
    IKor.15,49. Mamy też znaleźć się w tym samym stanie, jak nasz uwielbiony Odkupiciel IJ.3,2, „aby w nadchodzących wiekach przeogromne bogactwo swej łaski okazać przez dobroć względem nas w Chrystusie Jezusie.” Ef.2,7.
    3. Głoszenie zbawienia
    Dla proklamowania ludzkości zbawienia Pan Jezus ustanowił Kościół i polecił mu: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” Mk.16,15. Ewangelia powinna być więc głoszona w taki sposób, aby wszyscy mogli ją zrozumieć. Ona jest Bożym środkiem obdarzania wiarą zbawiającą. W Biblii czytamy: „Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś co się słyszy, jest słowo Chrystusa.” Rz.10,17.
    Głosząc ewangelię należy zapraszać do jej przyjęcia. Człowiek grzeszny musi się upamiętać i wierzyć w odpuszczenie grzechów, o czym mówi nam werset:
    „w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem.” Łk.24,47.
    Jak długo istnieje ludzkość, ewangelia powinna być głoszona w świecie, gdyż łaska jest ofertą Bożej miłości dla całego świata J.3,16. „A Duch i Oblubienica mówią: A kto słyszy niech powie: I kto odczuwa pragnienie, niech przyjdzie, kto chce, niech wody życia darmo zaczerpnie.” Obj.22,17.
    Jest to jeden z wersetów mówiących jednoznacznie, że zbawienie jest za darmo. Jeżeli w jakimś kościele usłyszysz propozycję płatnej usługi religijnej mającej rzekomo wpływ na zbawienie, to jest to prawdziwe naciąganie ludzi na pieniądze za fałszywą usługę nie mającą wpływu na zbawienie.

    4. Duch Święty w zbawieniu
    Ze Słowa Bożego dowiadujemy się, że:
    1)Duch Święty, jako Duch Łaski Hbr.10,19,29, jest inicjatorem każdego odruchu ludzkiej duszy w kierunku zbawienia.
    2) Jako obiekt Bożej łaski człowiek jest osobą wolną i odpowiedzialną za swój los. Jako upadły, jest obcy jego pierwotnej naturze. Człowiek w takim stanie może znajdować się pod wpływem Ducha Świętego, który chce mu pomóc w podjęciu decyzji o uwolnieniu się z grzechów i poddaniu Bogu. Duch usiłuje działać dla dobra człowieka, jednak człowiek musi z własnej woli przyjąć zbawienie ITes.1,6; 2,13; Kol.1,6; IIKor.6,1.
    3) Zbawienie można osiągnąć jedynie przez dostosowanie się do wymagań Boga. Pan Jezus Chrystus jako Odkupiciel ludzkości, umożliwił ludziom dostąpienie zbawienia przez oddanie siebie w miejsce grzeszników: Duch Święty jako osoba Boska przyszedł, aby objawić nam dzieło Chrystusa wskazując nam na odkupienie, które Zbawiciel dokonał swoją własną krwią. Jezus mówił o Duchu Świętym, że: „On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.” J.16,8. On także świadczyć będzie wraz z duchem ludzkim dając pewność zbawienia Rz.8,16; On zamieszkuje w wierzącym sercu J.14,17; On staje się dla wierzącego nauczycielem rzeczy duchowych J.14,26 świadcząc o Chrystusie J.15,26. ON JEST „Duchem Prawdy” pochodzącym od Boga. Stwierdzenie, że On „pochodzi” zawiera w sobie pojęcie życia i ruchu. On „przychodzi”, „świadczy”, „odnawia”, On także „naucza”. Wierzący odczuwa Jego żywą obecność i odbiera impulsy jakie On wysyła, a które zachęcają do zainteresowania się rzeczami duchowymi.
    Chrześcijaństwo żyje. Martwe formy czynią religię martwą. Chrystus przyszedł „aby [owce] miały życie, i miały je w obfitości.” J.10,10.
    Duch Święty przychodzi pobudzać życie. Kiedy Duch przychodzi do ludzkiej duszy, chce wprowadzać ją we wszelką prawdę J.16,13. Piłat pytał: „Cóż to jest prawda?” Jezus mówił „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.” J.14,6. Wprowadzając nas we wszelka prawdę Duch objawia dzieło Chrystusa tym, którzy należą do Niego J.16,15. Osiągnięcie najwyższego stanu duchowości jest uświadomieniem sobie, że jest „Chrystus pośród nas – nadzieja chwały.” Kol.1,27.

    5. Pewność zbawienia
    Wierzący powinni posiadać pewność zbawienia. Jeżeli to przekonanie opiera się na obietnicach Bożych, to wiara taka jest zgodna z prawdą. Pan Jezus powiedział: „Kto wierzy, ma życie wieczne.” J.6,47. Poddając w wątpliwość obietnice Boże podważamy charakter samego Boga. Mówią o tym następujące słowa: „Kto wierzy w Syna Bożego, ten ma w sobie świadectwo Boga; kto nie wierzy Bogu, uczynił Go kłamcą, bo nie uwierzył świadectwu jakie Bóg dał o swoim Synu.” IJ.5,10. Poddawanie w wątpliwość Słowa Bożego, przyjmowanie tylko małej części tego, co On nam daje, jest największym grzechem. Gdy ktoś w płomiennych słowach mówi lub pisze obiecując to, co przechodzi nasze wyobrażenie, skłonni jesteśmy powiedzieć: „Za dobre to, aby było prawdziwe!”. Jest to nasza naturalna reakcja, gdyż człowiek jest ograniczony w swych możliwościach i zawodny. Bóg jednak jest święty i sprawiedliwy we wszystkich poczynaniach, niezmienny w swoim charakterze. Właściwą więc reakcją jest wierzenie Bogu, odrzucenie wątpliwości w każdą z jego obietnic.
    Jakże wzruszające są słowa Zbawiciela: „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.” J.14,1-3.
    Pismo Święte zostało właściwie napisane po to, abyśmy wiedzieli, mieli pewność. Nie wystarczy przypuszczać, czy mieć nadzieję. Bóg chce, abyśmy byli absolutnie pewni swojego zbawienia. On chce obdarzyć nas tą pewnością, która daje pokój serca; pragnie utwierdzić nas w poczuciu słuszności wybranej drogi: „O tym napisałem do was, którzy wierzycie w imię Syna Bożego, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne.” IJ.5,13. Apostoł Paweł w następujących tekstach wyraźnie mówi o pewności swojego zbawienia: „wiem, komu zawierzyłem, i jestem pewny, że mocen [On] jest ustrzec mój depozyt aż do owego dnia. IITym.1,12; „I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co [jest] wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Rz.8,38-39.
    W jaki sposób można zdobyć taką pewność? Wiara opiera się na Bożych obietnicach, odwołuje do Jego
    niezmiennego charakteru i potwierdza się w Jego łasce okazanej oddaniem na ofiarę krzyżową Pana Jezusa Chrystusa.

    6. Podsumowanie
    Bóg zrealizował swój wielki plan zbawienia. Teraz oczekuje na reakcję człowieka, która pozwoliłaby Mu w życiu każdej osoby osiągnąć zamierzony cel, którym jest doprowadzenie do wiecznej społeczności z Nim. W dzieło zbawienia włączony jest Duch Święty, który przekonuje nas i zachęca do pozytywnej odpowiedzi na Boże wezwanie. Kto zaakceptował Bożą łaskę otrzymuje pewność zbawienia i jest włączony do współpracy z Bogiem w celu rozpowszechniania dobrej nowiny o Królestwie Bożym. Wstępem do tej służby jest nawrócenie.
  • @von Finov 10:59:13
    tekst długi wiec skomentuje tylko podsumowanie:
    1. zbawianie się nadal dokonuje, a nie się dokonało (używa Pan czasu przeszłego)
    2. Przyjęcie Łaski jeszcze nie gwarantuje zbawienia, bo do póki Pan żyje moze Pan ją odrzucić. Faktycznie nawrócenie jest poczatkiem współpracy z Łaską tylko ze nawrócenie to nie jednorazowa postawa w postaci np. jakiejś zgody na coś. Nawróceni ejest procesem ciagłym, my przez całe życie się nawracamy. Nie ma takiej możliwosci by Pan raz poszedł do spowiedzi i wiecej nie gzreszył. Nie ma tez mozliwosci by Pan w jednym momencie pozanał całą swą grzeszność. Otwarcie sie na działanie Łaski to moment w kórym przyznaje sie Pan do gzreszności ale poznanie i wyrugowanie z siebie wszytkich gzrechów wymaga czasu, czasem nawet całego zycia.
  • @Agnes 21:28:03
    Prawdopodobnie droga (nie drogi) Agnes!

    Moje poglądy nie są autorytatywne. Autorytetem odnośnie zbawienia może być tylko Pismo Święte.
    Jeszcze nie zakończyłem tego tematu i być może dopiero po zakończeniu będzie wszystko zrozumiałe, pewne i jednoznaczne.

    ==1. zbawianie się nadal dokonuje, a nie się dokonało (używa Pan czasu przeszłego)==

    Zbawienie się dokonało na krzyżu. Tak jak zupa się ugotowała. Kwestia tego, czy ktoś skorzysta z czegoś, co już obowiązuje, działa, czy nie skorzysta.
    Zupa jest już ugotowana i kwestia tego, czy ktoś podejmie decyzję i nakarmi się, czy będzie tylko patrzył na zupę, wiedział o zupie, czy mieszał łyżką w zupie.

    Dzieło zbawienia ze strony Boga zostało już dokonane. A zbawienie dokonuje się o tyle, że trwa proces odbierania przygotowanego wcześniej do wzięcia zbawienia. Kto odbiera zbawienie, to jest już zbawionym i już nie musi dokonywać zbawienia, tylko trwać w zbawieniu.


    ==2. Przyjęcie Łaski jeszcze nie gwarantuje zbawienia, bo do póki Pan żyje moze Pan ją odrzucić. Faktycznie nawrócenie jest poczatkiem współpracy z Łaską tylko ze nawrócenie to nie jednorazowa postawa w postaci np. jakiejś zgody na coś. ==

    Przyjęcie zbawienia z łaski Boga gwarantuje zbawienie o ile człowiek nie wyrzeknie się zbawienia poprzez świadomą życiową decyzję odrzucenia zbawienia, czy świadome odejście w grzech i trwanie z wyboru w grzechach, umiłowanie grzechów.
    Pozostaje też doprecyzować trudne zagadnienie grzechu przeciwko Duchowi Świętemu.


    ==Nawróceni ejest procesem ciagłym, my przez całe życie się nawracamy. Nie ma takiej możliwosci by Pan raz poszedł do spowiedzi i wiecej nie gzreszył. Nie ma tez mozliwosci by Pan w jednym momencie pozanał całą swą grzeszność. Otwarcie sie na działanie Łaski to moment w kórym przyznaje sie Pan do gzreszności ale poznanie i wyrugowanie z siebie wszytkich gzrechów wymaga czasu, czasem nawet całego zycia.==

    Mieszasz, czy mylisz dwa pojęcia.
    Nawrócenie jest jednorazowym wydarzeniem związanym z decyzją człowieka. Dotychczas żyłem bez Boga, wbrew Bogu a dzisiaj podejmuję decyzję, że chcę odwrócić się od grzechów, od życie wbrew Bogu w kierunku życia z Bogiem i po Bożemu. Taki jest sens nawrócenia.
    A to o czy wspomniałaś o odchodzeniu od grzeszności, że dążenie do uświęcenia, do eliminacji grzechów ze swojego życia.
    Nawrócenie nie jest uświęceniem. jest początkiem uświęcania się. Uświęcenie jest nie nawróceniem, ale prawidłowym skutkiem nawrócenia.

    Co do Twojej opinii, że oczyszczanie się z grzechów jest długim procesem; zgadzam się z Tobą. Gorzej, gdy tego procesu uświęcania nie ma.
  • @Agnes 21:28:03
    ZBAWIENIE cz.VI .
    NAWRÓCENIE PRZEZ UPAMIĘTANIE I WIARĘ (a)

    1. Nawrócenie
    Nawrócenie, to słowo często używane w Piśmie Świętym. Kiedy Paweł i Barnaba wrócili do Jerozolimy po zakończeniu misji między poganami, opowiadali o nawróceniu pogan Dz.15,3. W ewangelii czytamy: „Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.”Mt.18,3.
    Piotr powiedział: „Pokutujcie więc i nawróćcie się”
    Dz.3,19; a Jk.5,20: „niech wie, że każdy kto nawrócił grzesznika z jego błędnej drogi, wybawi duszę jego od śmierci i przesłoni liczne grzechy.”.
    U Jakuba słowo „nawrócić” oznacza „zawrócić człowieka z dotychczasowej drogi”, „zmienić jego kurs”. Piotr napominał słuchających go, aby nawrócili się po to, by mogły zostać wymazane grzechy. Wynika stąd, że nawrócenie człowieka jest aktem powodowanym przez Ducha Świętego i inne środki łaski, w którym po upamiętaniu lub inaczej – po okazaniu żalu za grzechy, człowiek odwraca się od grzechu ku Bogu. Nawrócenie jest rezultatem upamiętania się i prowadzi do odrodzenia. Często używane jest słowo w tym samym znaczeniu co zbawienie. W takim właśnie znaczeniu apostoł Paweł oznajmił o nawróceniu pogan. Miał on na myśli fakt, że poganie odwrócili się od grzechu, przyjęli Chrystusa i ewangelię. Częścią modlitwy Dawida były słowa: „Chcę nieprawych nauczyć dróg Twoich i nawrócą się do Ciebie grzesznicy.” Ps.51,15. Nawrócenie jest aktem, w którym dusza odwraca się albo zostaje nawrócona od grzechów do Boga, aby dostąpić przyjęcia przez wiarę w Chrystusa. Są to drzwi wiodące do wszelkich błogosławieństw wierzącego – przebaczenia, usprawiedliwienia, odrodzenia itd. I.Tes.1,9; IP.2,25 – dokonywanych przez Boga Tr.5,21 i przy współudziale człowieka Ez.33,11; Mt.13,15. nawrócenie jest także zawróceniem od ciemności do światłości Dz.26,18 i od błędu swoich własnych dróg Jk.5,20; Dz.3,26.
    Biblijne NAWRÓCENIE to akt odwrócenia się od grzechów i oddania się Panu Jezusowi Chrystusowi w celu otrzymania przebaczenia grzechów i wybawienia od grzesznego życia.
    Biblijne nawrócenie należy odróżnić od nawrócenia w ogóle, które występuje w różnych sferach życia (zmiana poglądów politycznych, przynależności kościelnej, mentalności, moralności, itp.). Słowo nawrócenie oznacza odwrócenie i zmianę. Nawrócenie obejmuje zmianę moralną i intelektualną, i wychodzi ono jednak szerzej poza te zagadnienia. Ogarnia bowiem całą ludzką istotę.
    Biblijne nawrócenie to zmiany w ludzkim duchu, woli, pragnieniach, sposobie życia i poglądach na życie. Po nawróceniu widzi się życie z zupełnie innej strony. Osoba nawrócona odwraca się od Królestwa Ciemności w kierunku Królestwa Światłości.
    Wezwanie do nawrócenia się, bez rozważenia kim jesteśmy i zrozumienia swych błędów, grzechów, nie przynosi właściwych skutków. Ktoś jednak może patrzeć na siebie i uświadamiać sobie swój stan, nawet go określać, ale równocześnie nie dostrzega mocy Bożej, która może go zmienić. Są grupy ludzi, które stale, na nowo wyznają swoje dawne uchybienia i sięgają coraz głębiej i głębiej w przeszłość. Cel jest dobry, ale droga niewłaściwa.
    Powinniśmy wiedzieć, że jeżeli już raz uznaliśmy zło przeszłych grzechów, wyznaliśmy je, to ono odchodzi od nas na zawsze. Te grzechy są już przebaczone i zapomniane Hbr.8,12. Diabeł chce nam przypominać stale nasze grzechy i spowodować niezrozumienie nauki biblijnej. Niektórzy uważają, że można nawracać się wiele razy. Jest prawdą, że w naszym duchowym życiu wraz ze wzrostem następują stałe zmiany, odwracamy się od wielu spraw, z których osądza nas Duch Święty. Jednakże nawrócenie i przyjęcie zbawienia jest zasadniczym, jednorazowym i ostatecznym aktem.
    Musimy zwracać uwagę na to, aby koncentrować się nie tylko na zewnętrznych znamionach nawrócenia. One mają być tylko przejawem tego, co dokonało się wewnątrz. To właśnie wewnętrzne przeżycia uzewnętrzniają się w postępowaniu.
    Upamiętanie i wiara to dwa podstawowe elementy nawrócenia. Upamiętanie polega na odwróceniu się do grzechów. Jej wynikiem jest smutek z powodu popełnionych grzechów, który prowadzi pod krzyż.
    Tam człowiek nie stara się usprawiedliwiać, ale przyznaje się, że był istotnie przeciwnikiem Boga.
    Wiara mówi o pozytywnym działaniu człowieka, który zwraca się do Boga. Patrząc na Boga i Jego Słowo człowiek ufa, że krzyż stał się sposobem uwolnienia od grzechów. Powierza wówczas swój los i życie Bogu. Kiedy człowiek upamiętał się i uwierzył mówimy, że się nawrócił. Nawrócony otrzymuje świadomość przebaczenia grzechów zgodnie z: „Jeśli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.” IJ.1,9.
    Nawrócenie można rozpatrywać w trzech aspektach:
    Intelektualnym, emocjonalnym i woli. Podczas nawrócenia człowiek:
    a) analizuje swoje dotychczasowe życie i uświadamia sobie swój grzeszny stan. Jest to sfera intelektu.
    b) żałuje, że popełniał grzechy (przeżycie) i akceptuje prawdę, że ofiara Chrystusa została poniesiona za niego (akceptacja). Dzieje się to w dziedzinie uczuć.
    c) decyduje się, aby być posłusznym Bogu (decyzja) i powierza swoje życie Bogu (zaufanie). Jest to działanie woli.

    (Zrobiłem w Wordzie tabelkę, ale zupełnie się rozsypała.)
    ASPEKTY NAWRÓCENIA
    _________________________
    1. Człowiek musi sobie uświadomić, U 1. Człowiek musi wiedzieć o Bożym
    że jest zgubiony; P POZNANIE lekarstwie na grzech:
    Rz.3,23; PS.51,5-6; Ez.36,31 A Rz.10,13-17; PS 9,10; Flp.3,8
    M W
    _________________________
    2. Człowiek musi przeżyć żal za I I 2. Człowiek musi odczuć pociąg do popełnione grzechy (złamane serce): Ę AKCEPTACJA A Pana Jezusa i zaakceptować Jego
    Jer.3,21; PS.51,19; IIKor.7,10 T R prawdy: J.4,42; ITes. 2,13
    A
    _________________________
    3. Człowiek musi odwrócić się od N DECYZJA A 3. Człowiek musi nawrócić się do Pana
    grzesznych dróg: I Pana Jezusa Chrystusa polegając tylko
    Ez.14,6; Dz.26,18; IIKor.7,11 E ZAUFANIE tylko na Nim: Dz.16,31; 15,11; Flp.3,9
    _________________________
    (koniec rozsypanej tabelki)

    Rozważając sprawę nawrócenia należy zauważyć, że bardzo niebezpieczne jest twierdzenie, że przeżycia weryfikują prawdę (wpływ egzystencjonalizmu). Według tego poglądu przeżycia osobiste mają największe znaczenie. Prawdą jest, że one pomagają, ale przecież miliony ludzi pozostaje w fałszywych religiach i także ma pewne przeżycia. Przeżycia te nie dowodzą prawdy, ale muszą być konfrontowane z Biblią. Nie możemy przyjmować, że nasze przeżycia są wyznacznikiem rozstrzygającym o tym, co jest fałszem, a co jest prawdą. Nie możemy oceniać wartości nawrócenia bez przeanalizowania go w świetle Słowa Bożego. Słowo Boże jest dla nas podstawowym autorytetem.
    Słowa odnoszące się do „nawrócenia” i „zmiany” w Starym i Nowym Testamencie zawierają tę samą treść. W języku hebrajskim dla określenia nawrócenia używane jest słowo „szub” (czyt. Szuw). W języku greckim nawrócenie określane jest słowami:
    - „strepho” – nawrócony Mt.18,3,
    - „espistrepho” – nawrócić się do … (czasownik),
    - „epistrephe” – nawrócenie (rzeczownik), włącza element upamiętania i wiary.
    W Biblii te słowa nie zawsze użyte są w znaczeniu religijnym J.21,20. Przeważnie jednak dotyczą nawrócenia w sensie religijnym np:
    - Saul został zmieniony w innego człowieka ISam.10,6,
    - Piotr wzywał ludzi do upamiętania i nawrócenia się, by grzechy ich zostały wymazane Dz.3,19,
    - Pan Jezus Chrystus mówił, że jeżeli brat zgrzeszy, upamięta się i odwróci od grzechu, należy mu wybaczyć Mt.18,15.

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

ULUBIENI AUTORZY

więcej